Coram Agh Ter

Coram Agh Ter, zwany Lwiogłowym Pająkiem jest bóstwem nagłej i niespodziewanej śmierci. Jego kapłani specjalizują się w zadawaniu bólu, cierpienia i rzucaniu klątw. Stanowi przykład rozszerzania się plugawego wyznania pochodzącego z dalekich, południowych krain. Bardzo tajemniczy, nieuporządkowany i chaotyczny kult jest raczej tajny, zaś wierzący zwykle nie przyznają się doń publicznie. Oddani Coramowi doświadczyli wielu prześladowań, które uczyniły ich osobami skrytymi i ostrożnymi.
Wyznawcy Corama Agh Ter uważają go za Wielkiego Tkacza, splatajacego nici ludzkich losów w misterną pajęczynę, wciąż poprawianą i rozszerzaną. Czasami niektóre nitki zostają przerwane, oznacza to śmierć, nagłą i gwałtowną. Gdy ktoś decyduje się na popełnienie samobójstwa, nić rozwiązuje się sama, a dusza potępieńca wpada w sieć Corama i zostaje przez niego pożarta. Agh Tera czci się więc jako boga śmierci – nagłej, gwałtownej i trudnej do przewidzenia. To patron zabojców.

Ze względów bezpieczeństwa czciciele Corama wypracowali szereg tajemniczych znaków, po których rozpoznają się wierni. Poza nabożeństwami kapłani nie noszą żadnych wyróżniających szat. Z tej przyczyny kontakty pomiędzy poszczególnymi świątyniami utrzymywane są bardzo rzadko. Wyznawcami zostają zwykle ludzie, którzy przeżyli jakieś osobiste nieszczęście (najczęściej śmierć bliskiej osoby). Innym rodzajem wiernych są osoby na co dzień związane ze śmiercią, takie jak kaci, żołnierze i rozbójnicy – rozmiłowane w zadawaniu bólu i cierpienia. Wszystkich ich pociąga propagowana przez kult nowa wizja świata, w której śmierć jest stałym i pożądanym elementem rzeczywistości.

Świątynie Lwiogłowego Pająka budowane są w podziemiach lub w ukrytych zakątkach i tylko wierzący mają tam dostęp, np. poprzez wypowiedzenie odpowiedniego hasła. W chramach nie ma wizerunków bóstwa, sam przydomek opisuje jego wygląd. Wystrój świątyń stanowią czaszki i kości spoczywające na ołtarzach. Ku chwale Corama często palą się zielone płomienie. Niesamowitą barwę ognia uzyskuje się posypując palenisko pewnym gatunkiem ziela, dającym silny, ostry zapach.
Kapłani i kapłanki wybierani są spośród najbardziej oddanych czcicieli. Podczas inicjacji przechodzą na wyższe stopnie wtajemniczenia, ucząc się tego, że ich powołaniem jest utrzymanie pajęczej sieci w należytym porządku. Powinni więc pomagać w „zrywaniu nici” niektórych ludzi. Jest to bardzo rozległe pojęcie, może oznaczać zarówno dobijanie rannych na polach bitew, jak i uśmiercanie tych, którzy zostali im wskazania w zesłanym przez bóstwo widzeniu. Kapłani Lwiogłowego Pająka specjalizują się w rzucaniu klątw. To ich ulubiony sposób pozbywania się osób wskazanych przez boga. Przekleństwa ciska się zwykle w sposób bardzo uroczysty, przy ołtarzu. Wiszące nad nieszczęsną ofiarą zaklęcie stopniowo prowadzi do odwrócenia dobrego losu, depresji i w konsekwencji śmierci samobójczej. Kapłani są też mistrzami w ukrywaniu się przed ewentualnymi prześladowcami.