Kodeks Karny

Rozdział I

Zasady odpowiedzialności karnej

 

Art. 1

  • 1. Odpowiedzialności karnej ten tylko podlega, kto popełnia czyn zabroniony, zbrodnię lub występek przeciwko mieniu lub osoby pod groźbą kary wymierzanej przez osobę uprawnioną.
  • 2. W przypadku niejasności wobec czynu czy wymiarowi kary orzekanie leży w gestii Horodniczego.
  • 3. Nie popełnia przestępstwa ten, któremu winy udowodnić nie sposób.

Art. 2 Kary, sankcje oraz zadośćuczynienia przewidziane w kodeksie stosuje się z uwzględnieniem zasad wzajemności, wróżdy, główszczyzny, nawiązki oraz innych, opisanych środków

Art. 3 Zbrodnię można popełnić tylko umyślnie; występek można popełnić także nieumyślnie.

Art. 4

  • 1. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, znaczy to; chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.
  • 2. Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.

Art. 5  Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo.

 

Rozdział II

Rodzaje czynów szkodliwych

 

Art. 6 Przestępstwa, występki i czyny zabronione dzieli się na prywatne i publiczne.

Art. 7

  • 1. Czyny zabronione, występki i przestępstwa prywatne polegają na wyrządzeniu szkody osobie.
  • 2. Przykładami szkód prywatnych są przestępstwa, występki i czyny zabronione:
    • przeciwko życiu i zdrowiu (mężobójstwo, dzieciobójstwo, zabójstwo, zranienia);
    • przeciwko mieniu (kradzież wielka i mała, rozbój, rabunek, podpalenie, szkody płodów rolnych);
    • przeciwko czci (zniewaga słowna lub pisemna);
    • przeciwko wolności (gwałty, porwania, uwięzienie).

Art. 8

  • 1. Czyny zabronione, występki i przestępstwa publiczne polegają na naruszeniu interesu ogółu.
  • 2. Przykładami szkód publicznych są przestępstwa, występki i czyny zabronione:
    • przeciwko religii (bluźnierstwo, obraza kapłaństwa);
    • przeciwko mieniu (zniszczenie dobra miejskiego).
    • przeciwko władzy i państwu (zdrada państwa, obraza majestatu, ucieczka z kraju, zamach na życie władcy, bunty, dezercja);

 

Rozdział III

Formy popełnienia przestępstwa

 

Art. 9 Za usiłowanie popełnienia czynu zabronionego, przestępstwa czy występku, wobec którego przemawiają dowody, osoby uprawnione do wymierzania osądu mogą stanowić kary adekwatne do siły niedoszłej szkody.

Art. 10 W pewnych przypadkach, kiedy niedoszła szkoda jest nieznaczna, osoba uprawniona może kary zaniechać, lub znacząco ją umniejszyć.

Art. 11 Nie podlega karze za usiłowanie, ten kto dobrowolnie odstąpił od dokonania lub zapobiegł skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego, występku czy przestępstwa.

Art. 12 Przygotowanie zachodzi wtedy jeno, gdy sprawca w celu popełnienia czynu szkodliwego podejmuje czynności mające stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania, w szczególności w tymże celu wchodzi w porozumienie z inną osobą, uzyskuje lub przysposabia środki, zbiera informacje lub sporządza plan działania.

Art. 13

  • 1. Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu.
  • 2. Odpowiada za podżeganie, ten kto nakłania inną osobę by dokonała czynu zabronionego.
  • 3. Odpowiada za pomocnictwo, ten kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie.

 

Rozdział IV

Formy kary

Art. 14 Karami są:

    • Nawiązka- zapłata za naruszenie ciała lub zranienie, a jej wysokość jest zróżnicowana i wypływa nań rodzaj uszczerbku na zdrowiu;
    • Główszczyzna- wykupienie ze zbrodni, a jego wysokość jest zróżnicowana i wpływa nań przynależność do stanu;
    • Ugoda- zadośćuczynienie krzywdy poprzez zadośćuczynienie materialne- traktowana na dwa sposoby: okupu na rzecz pokrzywdzonego oraz wpłaty na rzecz stanowiącego prawo za naruszeniem czynem szkodliwym porządku publicznego;
    • Wróżda- zemsta dokonywana przez osobę uprawnioną tylko i wyłącznie na zabójcy krewnego;
    • Konfiskata majątku- w znaczeniu ziemskim i materialnym;
    • Proskrypcja- w znaczeniu banicji, pozbawienie tytułów lub praw miejskich;
    • Ograniczenia wolności- w znaczeniu uwięzienia;
    • Cielesne- w znaczeniu tortury, chłosty lub odjęciu członków ciała;
    • Śmierci- za czyny najbardziej szkodliwe i uzależnione od stanu.

Art. 15 Kary wymierzane są adekwatnie do ciężkości czynu szkodliwego i różnią się w zależności od stanu.

Art. 16 Za czyn zabroniony, występek oraz przestępstwo można stosować kilka kar w zależności od ciężkości czynu szkodliwego.

Art. 17 Przykładami kary śmierci są:

  • Ścięcie- w znaczeniu kary wobec szlachty;
  • Powieszenie- w znaczeniu kary wobec mieszczaństwa i chłopstwa;
  • Ćwiartowanie- w znaczeniu kary wobec zdrajców kraju;
  • Utopienie- w znaczeniu kary wobec mężobójczyń i dzieciobójczyń;
  • Spalenie- w znaczeniu kary wobec bluźnierców religijnych;
  • Rozrywanie końmi- w znaczeniu kary wobec winnych morderstw i będących poddanymi niższego stanu.

Art. 18 Osoba upoważniona do wykonania kary i karę wymierzająca nie popełnia czynu szkodliwego i nie może wobec tego ostać osądzoną za czyn zabroniony, występek czy przestępstwo.

Art. 19 Osoba wyzywająca na pojedynek podlega przykładowi wymierzania kary wobec czynu zabronionego w oparciu o szkodę prywatną.

Art. 20

  • 1. Na pojedynek wyzywać może:
    • Szlachcic- szlachcica;
    • Szlachcic- mieszczanina;
    • Szlachcic- chłopa;
    • Mieszczanin- chłopa;
    • Mieszczanin- mieszczanina;
    • Chłop- mieszczanina;
    • Chłop- chłopa
  • 2. Na pojedynek wyzywać nie może:
    • Chłop- szlachcica;
    • Mieszczanin- szlachcica;

Art. 21 Wyzywający lub wyzywany ma prawo ma prawo do wyznaczenia swego przedstawiciela, który pojedynek stoczy w jego imieniu.

Art. 22 Pojedynkowi asystować musi arbiter, którego prawem jest rozpoczęcie, zakończenie i ogłoszenie werdyktu walki.

Art. 23 Jeśli w pojedynku szkodę poniesie wyzywający, wyzywanego nie traktuje się jako winnego kolejnego czynu zabronionego.

Art. 24 Pojedynek uważa się za zakończony:

  • Jeżeli Wzywający nie jest w stanie dalej walczyć.
  • Jeśli Wyzywający osiąga satysfakcję;

Art. 25 Satysfakcję stanowi zarówno szkoda na ciele wyzywanego jak i jego śmierć.