Wieczny Ogień

Kult Wiecznego Ognia to najpopularniejszy kult w Wolnym Mieście Novigrad, gdzie jego świątynia jest niejako ośrodkiem stolicy oraz w innych królestwach północy. W całym Novigradzie znajduje się dziewiętnaście świątyń Wiecznego Ognia, w których nieprzerwanie płonie święty ogień, mający według tamtejszych kapłanów zapewnić ochronę przed wszelkiej maści potworami. Kult zapewnia stały dochód handlarzom gdyż do produkcji zniczy na ołtarze Wiecznego Ognia są potrzebne sznurki, tran, wosk, olejek zabarwiony odrobiną koszenili oraz gliniane miski. Jest to konkurencja dla innych bóstw, a w ostatnim dziesięcioleciu dochodziło nawet do poważnych konfliktów między Kościołem a pozostałymi, „bluźnierczymi” wyznaniami.
W latach 1264-1269 kult osiągnął na Tedd Inis podobne wpływy z racji na finansowanie odbudowy Szarogrodu. Efektem władzy, jaką kapłani Wiecznego Ognia zdobyli w mieście była Inkwizycja. Długa i krwawa polityka, która doprowadziła do śmierci wielu czarowników, alchemików, lekarzy, wróżbitów i guślarzy.

Świątynie Wiecznego Ognia zwykle mają owalną formę i dzielą się na dwie części: w jednej płonie ów niegasnący płomień, za dnia dostępny dla wszystkich, nocą zaś nie wolno tam wejść nikomu spoza kapłaństwa. Na wyspie poza Szarogrodem kult nie posiada zbyt wielu przybytków, wyznawcy zadowalają się prostymi kapliczkami.

Służbę w świątyni pełnią kapłani często wybierani przez hierarchę bądź wyższych kapłanow z najlepszych rodzin szlacheckich bądź mieszczańskich. Chłopcy wstępują do kościoła między szóstym a dziesiątym rokiem życia i pozostają w nim przez lat trzydzieści, ślubując wyrzeczenie się świata. Przez pierwsze dziesięć lat uczy się ich wszelkich obrzędów, przez następne dziesięć sami pełnią służbę świątynną, a w ostatnim dziesiątku nauczają nowo przybyłych nowicjuszy. Po trzydziestu latach następuje wyświęcenie na kapłana. Ich głównym zadaniem jest utrzymywanie świętego ognia na ołtarzu. Czuwają nad tym dzień i noc, wciąż dokładając nowych szczap, aby nigdy nie zgasł, gdyż wygaśnięcie płomienia jest nie tylko wielkim wykroczeniem opieszałego kapłana, lecz zapowiada również nieuniknioną klęskę dla miasta. Rozpalanie nowego ognia jest aktem bardzo uroczystym. Kapłana z którego winy zgasł poddaje się zwykle chłoście. Obowiązkiem duchownych opuszczających świątynię jest szerzenie wiary i pozyskiwanie kolejnych wiernych. Kapłanów Wiecznego Ognia cechuje fanatyzm i wielkie oddanie. Są wrogo nastawieni do wszelkich odmienności, a więc także do nieludzi, bestii czy osób władających sztuką magiczną.

Kapłanów niezależnie od ich pozycji łatwo rozpoznać po szkarłatnych togach i zdobiących szyję złotych łańcuchach.