Vejopatis

Kult ponurego boga wiatru, Vejopatisa, przybył na Tedd Inis wraz z temerskimi chłopami, którzy osiadali w Szarogrodzie za rządów Henryka La Valette. Przez większość religii głównych, takich jak kult Melitele czy Wiecznego Ognia, wyznawcy Vejopatisa uznawani są za sekciarzy i heretyków, a w wielu miejscach na kontynencie gloryfikacja Boga Wiatru jest zakazana.
Wierzenie powstało właśnie w Temerii setki lat temu i do dziś utrzymało status religii niszowej, czczonej głównie przez chłopów zamieszkujących daleko od dużych miast. W roku 1263 akolici Vejopatisa pozyskali w Szarogrodzie wielu wiernych stając się niebezpieczną konkurencją dla dominującego w mieście Kościoła Wiecznego Ognia.
Wśród czcicieli znajdowali się kmioty, mieszczanie, rzemieślnicy, pomniejsi handlarze, aptekarze czy alchemicy. Akolici za pomocą tak zwanych „pałkarzy” – czyli bojówek kościelnych – bronili ludzi i nieludzi uważanych przez kapłanów Wiecznego Ognia za heretyków.
Wiadomym jest, iż obrządkom i ceremoniom kultystów Boga Wiatru towarzyszą okultyzm i magia. Choć wśród akolitów nigdy nie zarejestrowano żadnego czarodzieja czy czarodziejki, to w jakiś sposób niektórzy z nich potrafią posługiwać się mocą magiczną.

Religia zakłada, iż Wiatr w postaci Vejopatisa góruje nad swymi trzema braćmi, którzy nieustannie pragną go zdetronizować; Ogniem, Wodą i Ziemią. Tylko raz bracia skutecznie zjednoczyli się przeciw Siewcy Wiatru, co doprowadziło do ściągnięcia na nasz świat chaosu, nieufności i plugawych istot z innych wymiarów. Vejopatis nie przegrał jednak ostatecznie, gdyż wraz z otwarciem bram wymiarowych wpuścił do tego świata siły potrzebne do zwalczania sługusów swych braci – magię oraz własne zastępy stworzeń, które przybyły aby służyć wiernym. Czciciele Vejopatisa wierzą, iż od tamtej pory Siewca Wiatru pomaga ludziom tylko wzorem i mądrością zawartą w księgach nie ingerując bezpośrednio w ich życie, a objawia się tylko wybrańcom, wyłącznie pod postacią zwierząt, najczęściej ptaków.

Wierni modlą się zazwyczaj w skromnych drewnianych kaplicach, prawie zawsze ulokowanych na terenie uboższych dzielnic lub też całkowicie z dala od miejskiego zgiełku. Obrzędy odprawiane są w lasach, na bagnach lub w głębokich pieczarach, zawsze w miejscach uznanych przez akolitów za uświęcone. Ceremoniom towarzyszą wspomniane wcześniej rytuały okultystyczne, modły oraz składanie ofiar.
Akolitów Vejopatisa rozpoznać można po długich szatach o szarej barwie. Adeptów i fanatyków charakteryzują także tatuaże na ramionach i plecach. Najwyżej w hierarchii kultystów znajduje się trójca Oświeconych. Oświeceni są tajemniczymi hierofantami wybranymi przez Vejopatisa, którzy bezpośrednio się z nim komunikują. Sami wybrańcy również wybiórczo kontaktują się z wiernymi i robią to tylko w szczególnych przypadkach, takich jak zagrożenie kultu czy wewnętrzne spory i waśnie.

W latach 1263-1269 kult Siewcy Wiatru prowadził w Szarogrodzie wojnę religijną z Kościołem Wiecznego Ognia, którą ostatecznie przegrał. Inkwizycja Ognia wymordowała lub wygnała akolitów z miasta, zaś kult zniknął z życia publicznego. Obecnie uznawani za heretyków, wierni w obawie kryją się ze swym wyznaniem.