Kowalstwo

Opis
Kształtowanie metali jest jedną z najpopularniejszych dziedzin rzemieślniczych. Kowalstwo obejmuje szeroki wachlarz specjalizacji, m.in. mieczników, płatnerzy czy zbrojmistrzów. Każda z nich może być, ogólnie rzecz biorąc, bardzo dochodowym i przydatnym zawodem.
Wyrabiane przez kowali uzbrojenie, broń oraz narzędzia są niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania zarówno militarnego, jak i prostego życia codziennego, dlatego fachowcy pracujący w kuźniach mają bardzo duże wzięcie, nie tylko w czasach wojny. Ci, którzy są wyjątkowo umiejętni zdobywają nie raz międzynarodową sławę i gromadzą duże bogactwa.
Stosowanie
Do pracy potrzebne nam będą odpowiednie narzędzia wykonywane przez druciarzy i majstrów. Aby rozpocząć proces kucia należy kliknąć dwukrotnie na narzędzie, co wywoła menu wyboru. Opis każdego produktu w menu wskaże nam szansę na jego wykonanie oraz zestaw potrzebnych komponentów. Jeśli nie posiadamy wystarczającej wprawy w kowalstwie lub nie znamy schematu na dany produkt, ten nie będzie widoczny.

 

Do wykonywania przedmiotów potrzebny nam będzie przede wszystkim metal w postaci sztab. Niezbędny jest także odpowiednio wyposażony warsztat, czyli kuźnia. W miastach i wsiach korzystać można zazwyczaj z warsztatów sklepowych, choć zamożniejsi gracze mogą nabyć kowadło oraz piec na własność i zamontować je w swym domostwie. 

Trening
Podstaw kowalstwa nauczą nas miejscowi miecznicy, płatnerze czy nawet zwyczajni kowale zajmujący się wyrobem prostych narzędzi. Aby rozwinąć sztukę kowalską do wysokiego poziomu musimy po prostu tworzyć przedmioty – im trudniejszy wyrób wykonujemy, tym lepszy przyrost umiejętności uzyskamy.
Fabuła
W rozgrywce fabularnej prawdziwi fachowcy pracujący w kuźni mogą być na wagę złota. Garnizony wojskowe, najemnicy, poszukiwacze przygód czy nawet zwykli mieszczanie i chłopi – wszyscy korzystają z usług kowali.
Doświadczony rzemieślnik z pewnością nie będzie mógł narzekać na brak pracy, a odpowiednia ambicja i wytrwałość mogą wybić zwykłego chłopa z młotem i kuźnią na wyżyny sławy oraz zapewnić mu należyty szacunek wśród społeczeństwa.


Broń - fechtunek

Noże i sztylety

Żelazny sztylet Zwykły żelazny sztylet, niezbyt wytrzymały, lecz przydatny zarówno do pracy, jak i jako broń zapasowa. 


Nóż rzeźniczy Stalowy nóż stosowany przez masarzy do obróbki mięsa. Nadaje się też do patroszenia zabitych zwierząt. 


Nóż myśliwski Solidny nóż stalowy, idealny do patroszenia oraz skórowania zabitych zwierząt. 


Tasak Narzędzie kuchenne wykonane z żelaza, w ostateczności może służyć jako broń. 


Mizerykordia Wąski stalowy sztylet służący przede wszystkim do dobijania rannych zbrojnych. Kultura użytku tego sztyletu została rozwinięta przez północne rycerstwo, aby oszczędzić cierpień konającemu przeciwnikowi. 


Puginał Stalowa, miniaturowa wersja miecza służąca jako broń zapasowa. Powszechnie stosowana też przez skrytobójców z uwagi na łatwość ukrycia tej broni. 


Doriańskie noże Para ostrych jak brzytwa noży ze stali, ulubiona kombinacja doriańskich zbirów. 


 

Miecze jednoręczne

Cintryjski miecz Miecz o bardzo cienkim i skutecznym ostrzu, którego wąsko zakończony czubek nadaje się również do pchnięć. Blokowanie jednak szybko stępi ostrze, dlatego najlepiej radzi sobie w towarzystwie tarczy. 


Cintryjski tasak Jednosieczna broń powstała w wyniku ewolucji myśliwskiego noża, początkowo służyła do dobijania rannej zwierzyny. Z czasem tasaki zaczęły być używane przez mieszczan i wojskowych, którzy koniecznie chcieli nosić przy sobie cokolwiek podobnego do miecza. Tasaki zadają niezłe obrażenia cięte, lecz kompletnie nie nadają się do pchnięć. 


Elfia taldaga Elegancka broń jednosieczna kuta przez elfy z Dol Blathanna. Moda na taldagi szybko rozprzestrzeniła się na całym kontynencie, przez co często używane są nie tylko przez elfy. Idealna do cięć, aczkolwiek bardzo słaba przy pchnięciach. 


Krasnoludzki miecz Solidne stalowe ostrze o surowym wyglądzie, stosowane przede wszystkim do zadawania ran kłutych, choć nie najgorzej radzi sobie podczas cięć. 


Kupiecka szabla Stosunkowo długa broń jednosieczna o charakterystycznym, wygiętym ostrzu. Na południu stosowana przez podróżnych handlarzy do ochrony osobistej, co rozpowszechniło obecną nazwę tej szabli. 


Miecz giermka Zaszczyt pełnienia służby giermka, prócz obowiązków niesie za sobą wiele przywilejów, a jednym z nich jest dzierżenie miecza. To ostrze jest przede wszystkim symbolem statusu, choć bardzo dobrze radzi sobie w prawdziwej potyczce. 


Mieszczański miecz Oręż noszony przez mieszczan na tyle zamożnych, aby pozwolić sobie na miecz z prawdziwego zdarzenia. W doświadczonych rękach może być zaiste zabójczym narzędziem. 


Myśliwski kordelas Jednosieczna broń powstała w wyniku ewolucji myśliwskiego noża, początkowo służyła do dobijania rannej zwierzyny. Z czasem tasaki zaczęły być używane przez mieszczan i wojskowych, którzy koniecznie chcieli nosić przy sobie cokolwiek podobnego do miecza. Tasaki zadają niezłe obrażenia cięte, lecz kompletnie nie nadają się do pchnięć. 


Nilfgaardzki kordelas Jednosieczna broń powstała w wyniku ewolucji myśliwskiego noża, początkowo służyła do dobijania rannej zwierzyny. Z czasem tasaki zaczęły być używane przez mieszczan i wojskowych, którzy koniecznie chcieli nosić przy sobie cokolwiek podobnego do miecza. Tasaki zadają niezłe obrażenia cięte, lecz kompletnie nie nadają się do pchnięć. 


Nilfgaardzki miecz Pięknie zdobiony cesarski miecz z ciemnej stali, noszony w Nilfgaardzie przez mieszczan i szlachtę do obrony własnej. 


Piracki kordelas Jednosieczna broń powstała w wyniku ewolucji myśliwskiego noża, początkowo służyła do dobijania rannej zwierzyny. Z czasem tasaki zaczęły być używane przez mieszczan i wojskowych, którzy koniecznie chcieli nosić przy sobie cokolwiek podobnego do miecza. Tasaki zadają niezłe obrażenia cięte, lecz kompletnie nie nadają się do pchnięć. 


Sierp Narzędzie rolnicze służące do prac żniwnych. Od biedy może posłużyć za broń, jednak producenci nie gwarantują cudów. 


Zbójecka szabla Przed laty ulubiona broń redańskich zbirów, wykonywana z żelaza. Z biegiem czasu utraciła na popularności, choć wciąż jest w użytku. 


Żelazny cintryjski miecz Uboższa wersja cintryjskiego miecza stalowego, stosowana głównie przez ubogie rycerstwo. Czasem jest też na wyposażeniu wojsk najemnych. 


Beauclairska szpada Zabójcza broń o długim, wąskim ostrzu opracowana w Toussaint na potrzeby częstych pojedynków mieszczańskich. Beauclairską szpadą można uratować swój honor przebijając na wylot czaszkę przeciwnika. 


Beauclairski miecz Drugi rodzaj broni pojedynkowej pochodzącej z Toussaint. Znany też jako rapier, ewoluował i otrzymał solidniejszą budowę, przez co jest jeszcze bardziej śmiercionośny od pierwowzoru. 


Lyrijka Zbudowana na beauclairski styl broń pojedynkowa rozwinięta najprawdopodobniej w Lyrii. Od pierwowzoru różni się jednak zastosowaniem, bowiem szerokie ostrze służy głównie do zadawania cięć. 


Miecze dwuręczne

Attreński bastard Wykonywany z ciemnej stali miecz służący częściej do pojedynków, niźli do użytku w bitwie. Attreńscy miecznicy nie opanowali kształtowania ciemnej stali tak dobrze, jak Nilfgaardczycy, przez co broń jest stosunkowo krucha, aczkolwiek nadrabia skutecznością sztychów i cięć. 


Cintryjski bastard Cintryjskie ośrodki kowalskie od lat naśladują kunszt swych attreńskich sąsiadów, a ten miecz jest tego najlepszym przykładem. Kuty z konwencjonalnej stali jest jednak solidny i w odpowiednich rękach zabójczy. 


Miecz długi Broń powszechnie stosowana przez zbrojnych na całym kontynencie. Niezawodna i skuteczna, nadaje się zarówno do pojedynków, jak i na polu bitwy. 


Gnomi bastard Miecznicy z każdego zakątka świata od lat próbują odtworzyć legendarny sposób wykuwania gnomich gwyhyrów, które uznawane są za najlepsze miecze na świecie. Oryginały dawno już przestały być produkowane, jednak tego typu kopie są mimo wszystko wyśmienitym orężem. 


Miecz Proroka Lebiody Bogato zdobiony, piękny oręż kuty na modę mieczników z Poviss. Wedle miejskich legend na dalekiej północy, podobną bronią Prorok Lebioda miał ranić smoka, nim ten go pożarł.
Prawdziwe dzieło sztuki – równie zabójcze, co eleganckie. 


Nilfgaardzki bastard Kuty z ciemnej stali miecz bękarci jest przede wszystkim symbolem wysokiego statusu. Idealnie nadaje się zarówno do pchnięć, jak i siekania. 


Redański miecz długi Ulubiona broń wśród redańskiego rycerstwa, dzięki swej znanej skuteczności rozpowszechniona również w innych krainach. Pięknie zdobione, dostojne ostrze zadające śmiertelne rany cięte. 


Sihill Drogocenny miecz z mahakamskiej stali kuty przez krasnoludów z użyciem mało znanych, zaawansowanych technik metalurgicznych. Ogniś cechowały się krótszymi jelcami, jednak ewoluowały upodabniając się do mieczy wytwarzanych przez ludzi.
Krasnoludzkie sihille są bez wątpienia jednymi z najlepszych produkowanych obecnie broni. 


Vicovarski miecz długi Zabójcze, ale i eleganckie ostrze w stylu vicovarskim, w ostatnich latach uwielbione przez cesarskich rycerzy. 


Viroledanka Szczyt nilfgaardzkiej sztuki kowalskiej, broń idealna w każdych warunkach. Wedle reguły, każdy miecz kuty w stylu viroledańskim musi nosić inskrypcję: „Nie dobywaj bez przyczyny, nie chowaj bez honoru.” Z uwagi na skomplikowaną konstrukcję, viroledanki – w przeciwieństwie do większości kutych obecnie mieczy cesarskich – nie zawierają ciemnej stali. 


Wiedźmiński miecz  Elitarna broń stalowa, która dzięki zaawansowanej i skomplikowanej formule pokryta jest trwałym srebrem. Wedle powszechnych informacji, tego typu miecze służą wiedźminom do zabijania potworów. 


Żelazny bastard Uboga wersja kutych w Cintrze mieczy bękarcich. Tego typu oręż może być równie zabójczy, co zawodny z uwagi na kruchy materiał, z którego jest produkowany. 


Broń - obuchy i topory

Broń obuchowa

Buzdygan Silna broń w formie stalowej głowicy osadzonej na wzmacnianym, drewnianym trzonku. Idealny oręż przeciwpancerny, stosowany niemal wyłącznie w połączeniu z tarczą. 


Ceremonialna buława Symbol wysokiej rangi militarnej, zazwyczaj dzierżony przez oficerów wojskowych. Dla owych oficerów ta buława jest przede wszystkim ozdobą, lecz w odpowiednich rękach może być dewastacyjna dla przeciwnika. 


Młot bojowy Służący zarówno do zadawania ciosów miażdżących, jak i przebijających oręż wzbudzający postrach w każdej bitwie. 


Morgensztern Osadzona na drewnianym trzonku głowica tej broni może przypominać gwiazdę. Zabójcza w połączeniu z tarczą, jednak kompletnie nie nadaje się do blokowania ciosów. 


Nilfgaardzki młot bojowy Służący zarówno do zadawania ciosów miażdżących, jak i przebijających oręż wzbudzający postrach w każdej bitwie. Wykonany w cesarskim stylu przy użyciu ciemnej stali. 


Nilfgaardzki morgensztern Osadzona na drewnianym trzonku głowica tej broni może przypominać gwiazdę. Zabójcza w połączeniu z tarczą, jednak kompletnie nie nadaje się do blokowania ciosów. Wykonana w cesarskim stylu przy użyciu ciemnej stali. 


Piernacz Forma buławy ze stalową głowicą o zaostrzonych piórach, dzięki czemu prócz zadawania ciężkich ciosów miażdżących, piernacz jest zdolny również do cięć. 


Wojskowy buzdygan Zabójczy buzdygan o wyprofilowanych i zaostrzonych piórach. Jedna z ulubionych bocznych broni rycerskich. 


Wójtowska buława Zdobione narzędzie wymiaru surowej sprawiedliwości o solidnej konstrukcji i pięknych zdobieniach. 


Żelazny piernacz Stosunkowo kruchej konstrukcji broń obuchowa w formie żelaznej, zaostrzonej głowicy osadzonej na drewnianym trzonku. 



Topory

Cintryjski topór Długi, aczkolwiek lekki topór jednoręczny ze stalową głowicą. Z uwagi na swą wagę zadaje głównie obrażenia sieczne. 


Czekan Służąca do przebijania broń stalowa, początkowo występująca z głowicą w formie wąskiej siekierki. 


Gemmerski nadziak Solidnej konstrukcji broń przebijająca wykonana z ciemnej stali nilfgaardzkiej. Dodatkowo obciążony w celu zadawania silniejszych ciosów, niż popularny czekan. 


Kaedweński topór Ciężki stalowy topór przystosowany do użytku dwuręcznego. Nie jest zbyt długi, przez co nie posiada dobrego zasięgu, jednak celnie wymierzony cios tą bronią powoduje poważne obrażenia obuchowo-sieczne. 


Katowski topór Wielki i ciężki topór służący do zadawania najwyższej kary. Zbyt ciężki do swobodnego używania w walce, jednak w ostateczności może zadać przerażające obrażenia. 


Mahakamski topór Zdobiony runami krasnoludzki topór jednoręczny wykonany z niezwykle trwałej, mahakamskiej stali. 


Mahakamski topór bojowy Krótki topór z krasnoludzkiej stali. Szybki i łatwy w dzierżeniu, a przy tym niezwykle skuteczny. 


Mahakamski topór dwuręczny Ciężki dwuręczny topór zdobiony runami. Ulubiona broń bitewna krasnoludzkich weteranów, rzadziej dzierżony przez ludzi czy elfów. Idealnie wyważone narzędzie wojny. 


Nilfgaardzki topór Kuty z ciemnej stali topór o niezwykle wytrzymałej konstrukcji. Często znajduje się na wyposażeniu majętnych cesarskich zbrojnych. 


Siekiera Proste narzędzie używane do rąbania drewna, jednak równie dobrze może służyć za oręż. Przystosowane do dzierżenia oburącz. 


Topór bojowy Krótki stalowy topór o wąskiej głowni zadający niemałe obrażenia sieczne i miażdżące. 


Żelazna siekiera Słabsza i tańsza wersja siekiery stalowej. Proste narzędzie służące do rąbania drewna. 


Żelazny czekan Służąca do przebijania broń żelazna, początkowo występująca z głowicą w formie wąskiej siekierki. 


Żelazny topór bojowy Krótki żelazny topór o wąskiej głowni zadający obrażenia sieczne i miażdżące. 


Broń - polowe

Broń drzewcowa

Berdysz Ciężki, szeroki topór osadzony na długim drzewcu, noszony przez piechotę. Berdysz jest bronią przystosowaną do zadawania ciężkich obrażeń opancerzonym celom. 


Cintryjska halabarda Wykonywana w cintryjskim stylu długa broń drzewcowa przeznaczona głównie do zadawania silnych pchnięć za pomocą długiego kolca zamontowanego na szczycie głowni, lecz może też być używana jako broń sieczna. 


Halabarda Pospolita halabarda używana zarówno na północy, jak i na południu. Ciężka stalowa głownia przeznaczona jest do zadawania ran siecznych, a dzięki swej konstrukcji dobrze sprawdza się jako hak, np. do ściągania przeciwnika z siodła. 


Kosa Narzędzie rolnicze służące do ścinania zbóż i traw. Wygięte ostrze umocowane na długim, wykrzywionym drzewcu może śmiało sprawować funkcję broni. 


Krótka włócznia Stosunkowo lekka i krótka włócznia przystosowana do użytku z tarczą. Srebrogórska piechota znana jest z oddziałów posługujących się tą bronią. 


Kruczy dziób Ciężki oręż o długim drzewcu, na którym zamontowana jest głownia w kształcie młota z dwoma szpikulcami – jednym z tyłu, drugim na szczycie. Kruczy dziób jest budzącą respekt bronią służącą do walki w polu. 


Myśliwska włócznia Służąca przede wszystkim do polowań na dziki i niedźwiedzie broń, która równie dobrze spisuje się w bitwie. 


Nilfgaardzka halabarda Wzmocniona przez nilfgaardzkich kowali broń drzewcowa o trwałej i ostrej głowni. 


Nilfgaardzki berdysz Oręż bitewny używany przez ciężkich zbrojnych cesarskich o znacząco wzmocnionej konstrukcji względem pospolitego berdysza. 


Partyzana Broń drzewcowa o obosiecznym grocie z zamontowanymi u nasady ostrymi rozgałęzieniami. Służy zarówno do pchnięć, jak i siekania. 


Widły Proste narzędzie gospodarcze służące do zbierania słomy, siana czy gnojówki. Tym, których nie stać na broń z prawdziwego zdarzenia, śmiało może posłużyć za oręż. 


Włócznia Najpopularniejsza broń bitewna stosowana przez piechotę od niepamiętnych czasów. Przez jazdę ciężko używana w formie lancy. Na otwartym terenie przydatność tej broni może być nieoceniona, lecz w niewielkich pomieszczeniach radzi sobie bardzo słabo. 


Żelazna włócznia Uboga, słabsza wersja konwencjonalnej włóczni. Żelazny grot jest znacznie mniej trwały od stalowego, jednak mimo wszystko potrafi zadać znaczące obrażenia. 



Ostrza

Attreński koncerz Wielki miecz bitewny o zwężonym ostrzu służącym do zadawania ciężkich ran kłutych. Od estoków różni się ciężarem i przede wszystkim konstrukcją głowni, choć obie bronie są bardzo podobne. 


Flamberg Wielki miecz służący do zadawania ciężkich obrażeń. Forma falowanego ostrza ma wzmocniać obrażenia tnące. Flamberg jest popularną na północy bronią noszoną często przez najemników i niekiedy rycerstwo. 


Kovirski estok Długi i stosunkowo ciężki miecz służący do przebijania. Pierwsze estoki powstały w znamienitych kuźniach Koviru i Poviss jako ewolucja południowych koncerzy. Stosowane z reguły przez ciężkich zbrojnych podczas otwartych bitew. 


Nilfgaardzki wielki miecz Wielki miecz o długim ostrzu, kuty z ciemnej stali. Do użytku wszedł całkiem niedawno i noszony jest przez cesarską piechotę i najemników jako broń polowa. W przebijaniu radzi sobie znacznie gorzej, niż koncerze i estoki, jednak doskonale sprawdza się w zadawaniu obrażeń sieczno-miażdżących. 


Zbroja - głowa i szyja

Hełmy

Armet Szczyt kovirskiej technologii kowalskiej, fason uznany na całym kontynencie. Armet jest hełmem w typie przyłbicy o kulistym kształcie i charakterystycznym grzebieniem na szczycie. 


Basinet mahakamski Ciężki hełm z odchylaną zasłoną twarzy noszony przez krasnoludy z Mahakamu. Hełmy tego rodzaju uważane są przez ludzi za przestarzałe, choć nie sposób odmówić im użyteczności. 


Hełm żebrowy Stalowa ochrona głowy złączona czterema pasami w formie krzyża i z dodatkową osłoną nosa. 


Kapalin Otwarty hełm z wykrzywionym rondlem, przypominający nieco stalowy kapelusz. Kapaliny są bardzo popularną osłoną głowy i noszą je żołdacy oraz rycerze na całym kontynencie. 


Kapalin dzwonowy Otwarty hełm z wykrzywionym rondlem, przypominający nieco stalowy kapelusz. Kapaliny są bardzo popularną osłoną głowy i noszą je żołdacy oraz rycerze na całym kontynencie. 


Kapalin mahakamski Kuty przez mahakamskich krasnoludów hełm o niezwykłej wytrzymałości. Fasonem nie odbiega od innych produkowanych kapalinów. 


Kapalin z ciemnej stali Wzbogacony ciemną stalą hełm kuty nie tylko w Nilfgaardzie, ale i na północy. Fasonem nie odbiega od innych produkowanych kapalinów. 


Łebka Otwarty hełm wytwarzany z jednego kawałka stali. Noszony przez zbrojnych na całym kontynencie. 


Przyłbica Noszony przez rycerstwo hełm o kształcie ułatwiającym ześlizgiwanie się wrogich uderzeń. Przyłbica posiada możliwą do podniesienia osłonę twarzy. 


Psi pysk Opracowana w kovirskich kuźniach ulepszona wersja przyłbicy. Posiada wydłużoną, spiczastą zasłonę twarzy i charakterystyczny dla armetów grzebień na szczycie. 


Salada Salada (nilf. sallet) to hełm wywodzący się z kapalinów, wymyślony przez attreńskich płatnerzy. Nisko osadzony rondel chroni twarz do poziomu nosa, a widoczność zapewnia wąski wizjer. 


Skelligijski hełm Wyspiarski hełm typu okularowego. Zapewnia solidną ochronę i dodatkowo zasłania nos oraz policzki. 


Skrzydlata salada Cesarski hełm stosowany najpierw przez jazdę, zaś obecnie również przez piechotę. Jest hybrydą kapalinu oraz łebki i, w przeciwieństwie do pospolitej salady, nie posiada obniżonego rondla frontalnego, lecz jest wydłużony z tyłu i po bokach głowy, dzięki czemu zapewnia dodatkową osłonę szyi. Dumnie postawione skrzydła pełnią rolę dekoracyjną. 


Żelazna łebka Otwarty hełm wytwarzany z jednego kawałka żelaza. Noszony przez uboższych żołnierzy na całym kontynencie. 


Żelazny hełm żebrowy Żelazna ochrona głowy złączona czterema pasami w formie krzyża i z dodatkową osłoną nosa. 


Żelazny kapalin Forma prymitywnego kapalinu produkowanego na potrzeby biedniejszych żołnierzy. Posiada niezbyt elegancki fason, lecz mimo wszystko jest dość skuteczny. 


Żelazny wyspiarski hełm Typowy dla piratów ze Skellige hełm żelazny. Zapewnia całkiem niezłą ochronę, jednak jest niezbyt wytrzymały. 



 

Czepce i kołnierze

Dwimerytowy kołnierz płytowy Wykonany ze stali i roztworu dwimerytowego kołnierz stosowany jako ochrona przed magią. 


Kaptur kolczy Rodzaj miękkiej ochrony głowy zakładanej pod hełm. Wykonywany jest ze stalowej plecionki, a od wewnątrz podszyty jest pikowaną tkaniną. 


Kaptur kolczy z ciemnej stali Wzbogacona ciemną stalą wersja konwencjonalnego kaptura kolczego, posiadająca dodatkowe zdobienia miedziane. 


Kołnierz płytowy Stalowa osłona szyi i obojczyków kuta z dwóch kawałków metalu. 


Kołnierz płytowy z ciemnej stali Dekorowany miedzią i wzmocniony ciemną stalą kołnierz zapewniający ochronę szyi oraz obojczyków. 


Mahakamski kaptur kolczy Solidny czepiec kuty przez krasnoludy z Mahakamu. Z uwagi na właściwości mahakamskiej stali, tworzenie plecionki z tego materiału może okazać się bardzo trudne. 


Żelazny kaptur kolczy Pleciony z żelaznych pierścieni czepiec zakładany pod hełm. Jest słabszą wersją swego stalowego kuzyna, a z uwagi na niskie koszta zwykle noszą go ubożsi zbrojni. 


Zbroja - tors

Kirysy

Beauclairski kirys Piękny, dekorowany miedzią i złotem kirys z Toussaint. Produkowany jest z ciemnej stali i noszony jest przez zamożniejszych rycerzy. 


Ciężka brygantyna Wykonywana z grubej skóry i wykładana jedwabiem kamizelka z nitowanymi od wewnątrz płytkami ze stali. Zapewnia bardzo dobrą ochronę tułowia. 


Dwimerytowy pancerz Wykonany ze stali i roztworu dwimerytowego kirys rodzaju łuskowego. Używany głównie w starciach z czarodziejami lub istotami magicznymi. 


Kirys Prostej, aczkolwiek trwałej konstrukcji kirys zapewniający dobrą ochronę torsu. Noszony przez rycerzy lub zamożniejszych żołdaków. 


Łuskowy pancerz Zbroja wykonana ze stalowych, łączonych łusek. Zapewnia gorszą ochronę, niż kuty z solidnych płatów stali kirys, jednak mimo to znajduje uznanie wśród piechoty. 


Mahakamska brygantyna Ciężka brygantyna uzbrojona płytkami z krasnoludzkiej stali. Zapewnia niezwykle dobrą ochronę i jest wyjątkowo wytrzymała. 


Mariborski kirys Stalowy kirys z nakreślonym na klatce piersiowej ozdobnym kształtem, który dodatkowo zapewnia ochronę przed rykoszetami (np. strzał lub bełtów). 


Nilfgaardzki kirys Bogato dekorowany kirys z ciemnej stali noszony przez cesarskich oficerów. 


Pełny kirys Solidny stalowy kirys z zamontowanymi taszkami chroniącymi uda. Świetne profilowanie zapewnia doskonałą ochronę, lecz jest bardzo trudny do wykonania. 


Pełny kirys z ciemnej stali Wzmocniona ciemną stalą wersja pełnego kirysu. Kosztowna i skuteczna zbroja noszona przez bogatszych rycerzy. 


Pełny mahakamski kirys Wzmocniona mahakamską stalą wersja pełnego kirysu. Kosztowna i  bardzo skuteczna zbroja noszona przez krasnoludzką elitę, rzadziej przez ludzi (ze względu na słabą dostępność). 


Segmentowy kirys Wykształcony w Kovirze i Poviss pancerz budowany z segmentów. Z uwagi na sprzyjającą konstrukcję zapewnia lepszą ochronę, niż pospolite krótkie kirysy. 


Segmentowy kirys z ciemnej stali Wzbogacony ciemną stalą kirys segmentowy. 


Segmentowy mahakamski kirys Kuty przez krasnoludy z Nilfgaardu kirys segmentowy o konstrukcji skopiowanej ze stalowych kovirskich pancerzy tego rodzaju. 


Srebrogórski kirys Opracowany przez srebrogórskiego płatnerza z Grzywy o imieniu Nolben kirys wzmocniony zagadkową mieszanką na bazie srebra. Składnik, którym wzmacniana jest stal tego pancerza jest dla większości tajemnicą i zapewnia bardzo dobrą ochronę. 


Wojskowa brygantyna Modna brygantyna noszona przez zamożniejszych żołnierzy i najemników. Stalowe płytki nitowane pod skórzaną kamizelką układane są w tzw. stylu temerskim i zapewniają bardzo dobrą ochronę oraz mobilność. 


Żelazny kirys Pospolity pancerz noszony przez piechotę na całym kontynencie. Tani i stosunkowo prosty w wykonaniu. 


Żelazny łuskowy pancerz Zbroja wykonana z żelaznych, łączonych łusek. Zapewnia gorszą ochronę, niż kuty z solidnych płatów stali kirys czy brygantyna. 



Kolczugi

Dwimerytowa kolczuga Osłona torsu zakładana pod kirys, pleciona ze stali oraz roztworu dwimerytowego, dzięki czemu oferuje osłonę przed zaklęciami. 


Kolczuga Wykonany z gęstej, stalowej plecionki pancerz zakładany na przeszywanicę i pod kirys, choć może być też stosowany samodzielnie, noszony na zwykłej koszuli. Zapewnia niezłą ochronę przed obrażeniami tnącymi, lecz o wiele słabiej radzi sobie z ciosami obuchowymi lub przebijającymi. 


Kolczuga z ciemnej stali Wzbogacona ciemną stalą kolczuga. Jest o wiele bardziej wytrzymała, niż standardowa wersja. 


Mahakamska kolczuga Oferująca bardzo dobrą ochronę tułowia kolczuga wykonywana z gęstej plecionki pierścieni kutych z krasnoludzkiej stali. 


Żelazna koszula kolcza Wykonana z żelaznych pierścieni kolczuga bez rękawów, często na wyposażeniu mniej zamożnych zbrojnych. 


Zbroja - ramiona

Ochrona dłoni

Dekorowane płytowe rękawice Masywne rękawice jednopalczaste chroniące wierzch dłoni solidną stalą. Dodatkowe zdobienia wykonane są z miedzi. 


Płytowe mahakamskie rękawice Jednopalczaste rękawice z krasnoludzkiej stali. Niezwykle wytrzymałe i zapewniające doskonałą ochronę dłoni. 


Płytowe rękawice Standardowy element zbroi noszony przez rycerstwo, najemnych zbrojnych i czasem zwyczajnych żołdaków. Oferuje bardzo dobrą ochronę. 


Płytowe rękawice z ciemnej stali Wzbogacone ciemną stalą rękawice stalowe. Noszone głównie przez cesarskich zbrojnych i oficerów. 



Ochrona ramion

Dekorowane naręczaki Zdobione miedzianymi ornamentami masywne naręczaki noszone przez zamożne rycerstwo. Segmentowe ułożenie płyt na ramionach zapewnia potrzebną mobilność. 


Naręczaki Stalowa ochrona ramion mocowana skórzanymi rzemieniami. 


Nitowane naręczaki Stalowe naręczaki z nachodzących na siebie, nitowanych płytek i dodatkową ochroną przy szyi. 


Płytowe mahakamskie naręczaki Płytowe naręczaki z krasnoludzkiej stali. Oferują najlepszą możliwą ochronę ramion. 


Płytowe naręczaki Noszone przez ciężkozbrojnych naręczaki stalowe zapewniające świetną ochronę ramion. 


Płytowe naręczaki z ciemnej stali Stalowe naręczaki wzmacniane ciemną stalą, o wiele wytrzymalsze, niż konwencjonalna wersja. 


Żelazne naramienniki Prosta ochrona barków składająca się z żelaznych nitowanych płytek mocowanych skórzanymi rzemieniami. 


Zbroja - nogi
Kolcze nogawice Dobra ochrona nóg w formie gęstej plecionki stalowych pierścieni. Pod kolcze nogawice podszywane są pikowane nogawki, które dodatkowo zapewniają ochronę przed uderzeniami twardymi. 


Nilfgaardzkie bigwanty Piękne zdobione bigwanty wykonane z ciemnej stali z osłoną łydek po kolana oraz kroczem. Od spodu podłożone są pikowanymi nogawkami. Tego rodzaju bigwanty noszone są zwykle przez jazdę oraz wszelkiego rodzaju elitarne gwardie cesarskie. 


Płytowe bigwanty Solidne bigwanty ze stali, które pod spodem wzmocnione są nogawkami kolczymi oraz pikowanymi. 


Płytowe bigwanty z ciemnej stali Wzbogacone ciemną stalą bigwanty płytowe, wyjątkowo wytrzymałe. 


Płytowe mahakamskie bigwanty Kute z krasnoludzkiej stali bigwanty należą do najlepszej osłony nóg, jaką może sobie zapewnić zbrojny. Noszone są przez mahakamskie elity lub wyjątkowo majętnych rycerzy. 


Szlacheckie bigwanty Pięknie zdobione bigwanty ze stalową osłoną łydek po kolana oraz krocza. Od spodu uzbrojone pikowanymi nogawkami. Tego typu bigwanty noszone są m.in. przez jazdę, najemników lub bogatych rycerzy. 


Żelazne kolcze nogawice Uboższa i mniej trwała wersja stalowych nogawic kolczych, od spodu podszyte są pikowanymi nogawkami. 




Składniki i surowce
Sztaby miedzi Miedź jako materiał do produkcji broni jest w zasadzie bezużyteczny z uwagi na swą miękkość, zaś z powodu braku cyny rzadko kiedy wytwarza się zeń brąz. Miedź jest natomiast chętnie używana do tworzenia zdobień lub eleganckich naczyń. 


Sztaby żelaza Wydobywane w Cintrze żelazo posiada wiele zanieczyszczeń, lecz naturalnie występuje z pewną zawartością węgla. Żelazo jest tanie i pozwala na produkcję broni i opancerzenia niskiej jakości. 


Sztaby stali Stop oczyszczonego żelaza z węglem, idealny przy produkcji broni, zbroi oraz narzędzi. Obróbka stali wymaga wprawy, jednak pozwala na wytwarzanie dobrej jakości ekwipunku. Cesarscy alchemicy opracowali także wzmocnioną wersję stopu, ciemną stal. Receptura ciemnej stali nie jest jednak powszechnie znana. 


Sztaby srebra Metal szlachetny stosowany w biciu monet, wytwarzaniu biżuterii, ozdób, a nawet broni. Srebro naturalnie występuje w Grzywie, czyli wschodnim regionie Srebrogórza, lecz cząstkowe złoża można znaleźć w całej krainie. 


Sztaby mahakamskiej stali Najsilniejsza znana na kontynencie stal produkowana przez krasnoludy i gnomy z Mahakamu. Tylko wybranym rzemieślnikom pozwala się na poznanie receptury tego stopu – niemal wyłącznie krasnoludom. 


Drut Stalowa linka używana do mocowań lub do owijania rękojeści mieczy. Może zostać wykonana przez majstra. 


Krótki jelec Zwany także gardą, element krótkich mieczy zapewniający stabilność dłoni na rękojeści oraz służący do blokowania ciosów i ogólnej osłony palców. 


Jelec Zwany także gardą, element długich mieczy zapewniający stabilność dłoni na rękojeści oraz służący do blokowania ciosów i ogólnej osłony palców. 


Długi jelec Zwany także gardą, element wielkich mieczy dwuręcznych zapewniający stabilność dłoni na rękojeści oraz służący do blokowania ciosów i ogólnej osłony palców. 


Kosz dzwonowy Garda w formie dzwonu lub półdzwonu stosowana przy beaclairskich szpadach. Tego rodzaju kosze wykonuje tylko doświadczony majster. 


Kosz obłękowy Dekorowana garda montowana na lyrijkach i mieczach beauclairskich. Tego rodzaju kosze wykonuje tylko doświadczony majster. 


Mała głowica Głowica wykorzystywana do produkcji krótkich mieczy. Może zostać ozdobiona przez majstra. 


Głowica Głowica wykorzystywana do produkcji długich mieczy. Może zostać ozdobiona przez majstra. 


Duża głowica Głowica wykorzystywana do produkcji wielkich mieczy. Może zostać ozdobiona przez majstra. 


Trzonek Drewniany element stanowiący bazę rękojeści krótkich mieczy. Może go wykonać stolarz. 


Długi trzonek Drewniany element stanowiący bazę rękojeści długich i wielkich mieczy. Może go wykonać stolarz. 


Sznurek Wykonywany z lnu sznurek stosowany do łączeń i wiązań. 


Gwoździe Stosowane do montowania głowni m.in. toporów i buzdyganów, lecz także do nabijania prostych broni, np. maczug lub wekier. 


Drewniany trzon Wykonany z solidnego drewna trzon wymagany do produkcji toporów i niektórych broni obuchowych. 


Stalowy trzon Wykonany ze stali trzon wymagany do produkcji toporów i niektórych broni obuchowych. 


Stylisko Długi trzon z solidnego drewna niezbędny do produkcji broni drzewcowych – włóczni, halabard, itd. 


Rzemienie Wycinane ze skóry wąskie paski pełniące rolę łączeń i wiązań. Używane też do owijania rękojeści broni. 


Tkanina Pozyskiwany z wełny bądź lnu materiał potrzebny do obszyć brygantyn. 


Skóra Pasy wyprawionej skóry potrzebne do obszyć brygantyn. 


Jedwab Wytworny materiał potrzebny do obszyć brygantyn.