Srebrogórze

Srebrogórze (nilf. Aranbaerg), księstwo wasalne Cintry

Stolica:                                             Emersvort
Ustrój polityczny:                                             monarchia
Jednostka monetarna:                             floren nilfgaardzki
Język urzędowy:          Wspólna Mowa, Nilfgaardzki
Głowa państwa:                                    Jan Vadenkamp


HISTORIA POLITYCZNA I WŁADCY SREBROGÓRZA

        Emer I „Bezbrody”, 1129 – 1160

Srebrogórze jest krainą położoną na południe od stolicy Cintry i na północ od księstwa Attre. Stolica krainy, Emersvort, zbudowana została w 1129 r. przez Emera Bezbrodego, który odkrył w okolicy liczne kopalnie srebra i podjął się ich eksploatacji.
W 1138 r., za panowania króla Correla, Emer oddał Cintrze hołd lenny, otrzymując tytuł diuka Srebrogórza. Od tamtej pory Emersvort służyło jako warownia do ochrony królewskiego srebra wydobywanego w kilku częściach regionu.
W 1159 r., w końcowych latach życia Emera Bezbrodego, miasto ulegało znacznej rozbudowie.

***

        Feliks „Budowniczy”, 1161 – 1184

Po śmierci Emera, diukiem Srebrogórza został jego najstarszy syn, Feliks, który za swego władania sprowadził do księstwa młody Zakon Białej Róży. Rycerze w zamian za nadania dla zakonu mieli strzec królewskich kopalń srebra.
W roku 1167, za owocnych rządów diuka, w Emersvort wybudowano mennicę, która funkcjonowała przez ponad trzy dekady, a także nowoczesny szpital oraz klasztor kapłanek Melitele, dzięki czemu władca otrzymał później przydomek „Budowniczy”.
Diuk Feliks II, z pomocą rycerzy zakonu, którzy wstąpili do niego na służbę, utrzymywał pokój w Srebrogórzu do roku 1184, kiedy to zmarł wskutek potów, nie zostawiając po sobie ani jednego potomka.

***

        Klemens, 1184 – 1187

Tytuł diuka objął po nim jego młodszy brat, Klemens, który okazał się nie być tak dobrym władcą, jak jego poprzednicy. Najmłodszy syn Emera był bardziej zainteresowany organizowaniem hucznych przyjęć, podczas których Już trzy lata po jego mianowaniu administracja Emersvort rozkradła ogromną część majątku królewskiego, za co ówczesny król Cintry Coram I odebrał Klemensowi tytuł diuka oraz skazał go na dożywotni pobyt w lochu, zaś wszystkich winnych kradzieży spalono na stosach.

***

        Steffron „Szarpnięty”, 1187 – 1203

Diukiem Srebrogórza został wtedy jedyny syn Klemensa, Steffron, nazwany później „Szarpniętym”. Młody Steffron okazał się równie nieumiejętny, co jego ojciec, a na domiar złego cechował się również paranoją i szaleństwem. W Srebrogórzu podejrzewano, iż młodzieniec był wynikiem kazirodczego związku Klemensa z własną matką, co miało tłumaczyć jego obłęd.

W roku 1198, Cedryk, hrabia Löhnen, zwierzchnik Zakonu Białej Róży w Srebrnogórzu, wykorzystał chaos panujący w Cintrze za fatalnych rządów króla Corbetta i wystąpił przeciw Steffronowi odmawiając dalszej służby oraz zaczął w całości zagarniać srebro ze strzeżonych przez bractwo kopalń. Kapituła Zakonu potępiła zachowanie hrabiego Löhnen i wysłała do Srebrogórza wsparcie, by obalić buntownika.
Diuk Steffron, odziwo, wykazywał się dużymi umiejętnościami strategicznymi i w 1199 r. udało mu się zmiażdzyć hrabiego Löhnen w bitwie pod Brzeziną. Śmierć przywódcy powstania nie zniechęciła jednak reszty buntowników i walki nadal trwały. W wyniku ciągnącej się wojny domowej mennica w Emersvort przestała funkcjonować.
Bunt, zwany później „Aferą Srebro”, został ostatecznie stłumiony przez ówczesnego marszałka Cintry, Raedrika, w roku 1202.

Rok po zakończeniu wojny domowej w Srebrogórzu, diuk Steffron „Szarpnięty” został zamordowany podczas zażywania wieczornej kąpieli.

***

        Stefania Srebrogórska i Coenradd z Vicovaro, 1203 – 1229

Władanie w księstwie przypadło jedynej córce Steffrona, Stefanii. Diuszesa Srebrogórza wydana była już za Coenradda, młodego hrabiego z Vicovaro. Za kadencji Stefanii Srebrogórze zdołało wylizać rany spowodowane wojną domową i nawet rozbudować Emersvort.
W roku 1229 diuszesa Stefania zmarła przy swym czwartym porodzie. Zgodnie z ówczesnym srebrogórskim prawem, diuk Coenradd zmuszony był abdykować na rzecz ich najstarszego syna, Emera II.

***

       Emer II „Pielgrzym”, 1229 – 1252

Diuk Emer II był człowiekiem bogobojnym i sprawiedliwym, przez co chytra część szlachty próbowała się go pozbyć. Za wczesnych lat jego panowania wykryto dwa misterne spiski mające na celu przewrót i usadzenie na tronie jego młodszego brata, Kornetta. Knowania zostały jednak udaremnione, a Emer II okazał się być władcą nie tylko sprawiedliwym, ale i sprytnym. Podczas swego panowania umocnił stosunki z Zakonem Białej Róży oraz rozpowszechnił w Srebrogórzu kult Wiecznego Ognia. Za jego sprawą kościelni dygnitarze objęli w księstwie wiele stanowisk administracyjnych.
Mimo surowego prawa, w trakcie rządów Emera II, Emersvort rozkwitło gospodarczo, w znacznym stopniu zwalczono biedę, a także zapanowano nad higieną, dzięki czemu choroby stawały się co raz rzadsze.
W roku 1252 diuk ogłosił, iż wyrusza w pielgrzymkę do Cintry, aby oddać cześć nowonarodzonej wnuczce królowej Calanthe, Cirilli.
Tuż przed wyruszeniem, Emer II „Pielgrzym” abdykował na rzecz swego brata Kornetta i już nigdy nie powrócił do Srebrogórza.

***

        Kornett „Czarny”, 1252 – 1260

Kornett od wielu lat znajdował się pod dużym wpływem swego ojca, Coenradda, i ten wpływ nie zmienił się nawet po jego mianowaniu na diuka Srebrogórza.
Za doradztwem ojca, diuk Kornett wypędził z Emersvort wszystkich urzędników kościelnych, a stanowiska administracyjne obstawił bogaczami i szlachcicami, później podejrzewanymi o ścisłe koneksje z Cesarstwem Nilfgaardu.
Mimo wszystko, rządy Kornetta były pokojowe i udane aż do początku 1260 r., kiedy to młodszy brat diuka, Steffron, pojawił się w Emersvort i ogłosił, iż Kornett srebrogórskimi pieniędzmi wspierał rewolucję w Nilfgaardzie, w wyniku której Emhyr var Emreis zasiadł na cesarskim tronie. Dowody były kruche, przez co królowa Calanthe nie podjęła w sprawie żadnych kroków. Mimo to charyzmatyczny Steffron zdołał przekonać srebrogórski lud do swej teorii spiskowej, co wywołało w Emersvort brutalne zamieszki.
Podczas starć na ulicach miasta, diuk Kornett doznał poważnych ran, w wyniku których zmarł miesiąc później.

***

        Rada Regencyjna, 1260 – 1263

Władzę nad Srebrogórzem objęła Rada Regencyjna, na której czele stał Coenradd z Vicovaro. Regentom udało się stłumić zamieszki w połowie 1260 r.
Steffron, wraz ze swą siostrą Adalią, udał się do Grzywy, letniej siedziby diuków Srebrogórza położonej na wschodzie kraju, gdzie zbierał siły, by odebrać Emersvort z rąk regentów, nigdy jednak nie udało mu się dokonać ataku.
Sytuacja była stabilna do roku 1263, kiedy to Cesarstwo Nilfgaardu przekroczyło Schody Marnadalu i napadło na Cintrę. Cesarska Inwazja rozpoczęła się od wejścia do Erlenwaldu, zaś następnie stoczono krwawą bitwę w Dolinie Marnadal, gdzie klęska sił królowej Calanthe doprowadziła do Rzezi Cintry. W tym czasie stolica Srebrogórza, Emersvort, została oddana w ręce Cesarstwa przez Radę Regencyjną.

***

        Fleux de Cress, 1263 – 1268

Po zakończeniu I Wojny Nilfgaardu z Nordlingami Cintra stała się prowincją Cesarstwa, wobec czego ludność Srebrogórza poddana była cesarzowi Emhyrowi var Emreisowi. Koegzystencja między nilfgaardczykami, nordlingami i nieludźmi była trudna, zwłaszcza ze strony nordligów, którzy nie akceptowali nowych władców. Do roku 1266 jednak propaganda i dobrobyt krainy spowodował, iż wielu nordlingów przekonało się do cesarskich władz, co wpędziło ich w zażyły konflikt z wiernymi Cintrze mieszkańcami Srebrogórza.
W 1267 r. doszło do drugiej inwazji Nilfgaardu na Królestwa Północy, co jeszcze bardziej pogłębiło nienawiść i gorycz ogromnej części cintryjczyków mieszkających w Srebrogórzu.
Sprzymierzony z Zakonem Białej Róży Steffron zyskał oczekiwane poparcie ludu i urósł w siłę, obiecując walkę z nilfgaardzkim najeźdźcą i odzyskanie ojczyzny.
Samozwańczy diuk Srebrogórza miał pod kontrolą liczne kopalnie srebra, dzięki czemu dysponował bogactwem, które pozwalało mu na przeciwstawianie się cesarskim władzom z Emersvort.

***

        Jan Vadenkamp, 1268 – obecnie

Po zakończeniu wojny w 1268 r., za sprawą mariażu Emhyra var Emreisa z Cirillą Fioną Elen Riannon, Cintra stała się państwem składowym Cesarstwa Nilfgaardu, przez co wszystkie cintryjskie lenna podlegały władzy cesarza. Nowym panem Srebrogórza został nilfgaardzki szlachcic, Jan Vadenkamp.

Nowa władza w krainie nie odwiodła jednak Steffrona od jego ambicji. Ze wsparciem cintryjskiego ludu, Zakonu Białej Róży oraz piątej kolumny działającej w mieście, potomek Emera I „Bezbrodego” kontynuuje swą rebelię przeciw cesarskiemu zaborcy.

***


LUDNOŚĆ

Większość ludności Srebrogórza stanowią cintryjczycy zagarnięci pod cesarską władzę po inwazji na Królestwa Północy.
Po wojnie bogactwo krainy przyciągnęło też kupców z południa i północy, najemników, rzemieślników czy rybaków.
Liczna jest również populacja krasnoludów i elfów.


GOSPODARKA

Srebrogórze utrzymuje się głównie z wydobycia i handlu srebrem, metalurgii, uprawy ziemi oraz rybołóstwa. Ważną gałęzią ekonomii jest również okrętownictwo, dzięki któremu w stolicy krainy istnieje duży popyt na drewno.


RELIGIA

Rdzenna ludność Srebrogórza jest w większości bogobojna i tradycjonalna. Cześć oddawana jest głównie Melitele, Kreve oraz (rzadziej) kultowi Wiecznego Ognia. W dużo mniejszym stopniu wyznawane są tu bóstwa skelligijskie, głównie ze względu na niewielki odsetek mieszkających wyspiarzy.
Ludność Nilfgaardu jest znacznie mniej religijna, zwykle podążając za filozofią kultu Wielkiego Słońca.