Melitele

Kult bogini Melitele, zwanej Wielką Matką, Potrójną Boginią oraz Wszechmatką jest jednym z najstarszych, i najbardziej rozpowszechnionych, swoje początki wywodząc z czasów jeszcze przedludzkich. Wiele spośród pierwotnych ras i ludzkich koczowniczych plemion czciło boginię urodzaju i płodności, opiekunkę rolników i ogrodników, patronkę miłości, położnic i małżeństwa. Większość tych wyznań połączyła się i zlała w kult jednego bóstwa, Melitele, jako że było między nimi więcej podobieństw, niż różnic.
Melitele, jako Wielka Macierz, Matka Natura związana z cyklem przyrody, z odradzaniem się życia przedstawiana jest pod trzema postaciami: Dziewicy – młodej i pięknej dziewczyny, Matki – dojrzałej, ciężarnej kobiety z dużymi piersiami i szerokimi biodrami, oraz Staruchy – starej, pomarszczonej kobiety bez zębów, odpowiadających oddzielnym cyklom życia oraz fazom księżyca. Kapłanki Wszechmatki uważają, że obraz bogini zaklęty jest w otaczającej człowieka przyrodzie. Każde jej oblicze jest manifestacją innej części energii życiowej – twórczej, stabilizującej i niszczącej.
To patronka niewiast. Do niej modlą się panny w dniu ślubu, ona opiekuje się macierzyństwem i niesie pociechę wdowom.

Wyznawcy:

Kult Wielkiej Matki jest niezwykle popularny. Czczona jest we wszystkich krainach Nordlingów, głównie przez osoby związane z naturą i przyrodą: rolników, leśniczych, drwali. Wielką czcią otaczają ją wszystkie kobiety, niezależnie od tego, czy mieszkają na wsi, czy w mieście. Religia najbardziej rozpowszechniona jest w Temerii.

Świątynie i kapłani:

Kapłanki i wyznawcy Melitele wznieśli na Kontynencie niezliczoną ilość kaplic, chociaż wiele z nich ciężko określić mianem takowych. Świątynie poświęcone bogini wcale nie prezentują się zbyt okazale. Wyznawcy Wielkiej Matki wolą dać dowód pokory i prostoty, aniżeli przepychu, co udowadniają stawianymi przez siebie kapliczkami. Dobra doczesne nie znaczą dla Melitele nic, bowiem jedynym i najcenniejszym skarbem tego świata zawsze będzie życie. Świątynia Melitele w Ellander jest najbardziej znana i cieszy się zasłużoną sławą.
Przyszłe służki bogini oddawane są do nowicjatu w wieku czternastu lub piętnastu lat, a pełnoprawnymi kapłankami stają się, gdy kończą dwadzieścia. Zazwyczaj dziewczęta mają już za sobą przygotowanie w którejś ze szkółek przyświątynnych. Podczas nowicjatu uczą się rachunków, biologii, botaniki i medycyny, zdobywają również ogólną wiedzę o świecie. Najczęściej służą jako świątynne wieszczki, położne i wyspecjalizowane w chorobach kobiecych i dziecięcych uzdrowicielki bądź też wędrowne druidki, nauczycielki lub guwernantki. Wyznawczynie Wielkiej Bogini znane są ze swego braku uprzedzeń, tolerancji i niechęci do fanatyzmu.
Kapłanki niezależnie od ich pozycji łatwo rozpoznać po białej szacie przepasanej sznurem lub rzemieniem i włosach splecionych w warkocz.