Freyja i Hemdall

Modron Freyja (zwana też ”Panią”) to bogini wegetacji, miłości, płodności i urodzaju. Czci się ją głównie na wyspach Skellige, a najważniejszym sanktuarium jest świątynia i położony obok gaj Hindar na wyspie Hindarsfjall.
Przedstawia się ją jako kobietę z zakrytymi chustą rysami twarzy i luźnych szatach zdradzającymi zaawansowaną ciążę, w złotym naszyjniku ze świętym brylantem Brisingamen. Wierzy się, że powozi wozem zaprzężonym w koty, które są jej świętymi zwierzętami i potrafi latać, przemieniwszy się w sokoła.
Bogini uznawana jest za patronkę wieszczek, jasnowidzek i telepatek. Symbolizują to poświęcone jej zwierzęta: kot, który słyszy i widzi ukryte oraz sokół, który widzi z wysoka. Symbolizuje to klejnot bogini: naszyjnik jasnowidzenia. Żaden z wyspiarzy ze Skellige nie odważy się podnieść ręki na zwierzęta bogini, aby przypadkiem nie sprowadzić nieszczęścia na siebie i swoją rodzinę.
Uważa się, że potomkami Freyi byli wszyscy ważniejsi bohaterowie z wyspiarskich legend. Z jej osobą wiąże się również postać Hemdalla, głównego herosa sag ze Skellige i strażnika Tęczowego Mostu. Według jednego mitu ma on być synem bogini, według drugiego – jej oblubieńcem i kochankiem. Legenda mówi, że gdy nadejdzie Tedd Deireadh, Czas Końca, Czas Białego Mrozu i Wilczej Zamieci, Hemdall stawi czoło złym mocom z krainy Mörhogg, upiorom, demonom i widmom Chaosu.

Czczona głównie na Skellige bogini najbardziej ceni sobie przywiązanie do ziemi i rodziny oraz troskę o własny inwentarz – a także zgodne pożycie małżeńskie i płodność. Hołdowanie tym wartościom uważa się za jedną z cenniejszych ofiar dla bogini. Wyspiarze dają jej też w ofierze płody natury w postaci zbóż, owoców, mleka, wełny, czasem kwiatów. Niekiedy udają się na wyspę, aby złożyć bogini w darze figurkę kota lub sokoła i prosić o wsparcie (np. o łaskę urodzenia męskiego potomka). Na Kontynencie czasem Freyja utożsamiana jest z boginią Melitele.

Modron Freyja jest czczona głównie na Skellige, gdzie ma swą wspaniałą świątynię na wyspie Hindarsfjall. Otaczający świątynię gaj Hindar również należy do sanktuarium – stąd bierze się poświęconą jemiołę, uważaną na Skellige za roślinę świętą, bez której nie może się obejść żadna uroczystość.
Do stanu kapłańskiego przyjmowane są dziewczęta w wieku lat czternastu lub piętnastu. Ważne jest, aby były ładne, wysokie i pozbawione wszelkich ułomności fizycznych. Podczas pięcioletniego nowicjatu uczą się nie tylko modlitw i pogłębionych zasad wiary, ale także podstawowych zagadnień z zakresu medycyny, higieny, zielarstwa oraz rolnictwa. Wszystko po to, aby mogły nieść pomoc mężczyznom w uprawie ziemi i hodowli, a kobietom w prowadzeniu domu, leczeniu i uczynieniu męża szczęśliwszym. Często służą świątyni jako wieszczki, interpretując sny i widzenia wiernych. Po uroczystości wyświęcenia, odbywającej się w święto Birke, przez cały rok przebywają one wśród ludzi, służąc im radą i przewodząc obrzędom w dni świąteczne. Na wyspę powracają jedynie na Midaëte, aby odprawiać misteria w Hindar oraz radzić i być obecnymi przy wyborze przewodzącej całemu zgromadzeniu arcykapłanki, zwanej Modron. Stanowisko to jest dożywotnie, a arcykapłanka odpowiada przed jarlem Skellige
Strój kapłanek jest biały, podobny w kroju do szat bogini. Na głowach noszą czasem białe chusty, wiązane podobnie jak u mężatek. Włosy zaplatają w warkocze lub upinają tak, aby nie wystawały spod chustki.