Szarogród

SZAROGRÓD

Stolica królestwa Tedd Inis (de jure)

Ustrój polityczny:                         monarchia
Język urzędowy:                Wspólna Mowa
Waluta:                 Oren temerski
Głowa państwa:                    król Edmond

Historia
Szarogród powstał w 1238 roku jako kolonia cintryjska położona na północno-zachodnim brzegu wyspy, służąca ówczesnemu królowi Roegnerowi do pozyskiwania niezwykłego metalu o nazwie hraval oraz jego transportu na kontynent. Z biegiem czasu osada znajdowała się pod władaniami Cesarstwa Nilfgaardu oraz później Temerii. Za najbardziej owocny dla osady okres uznaje się temerskie panowanie Henryka La Valette w latach 1263-1268, kiedy przy finansowym wsparciu Kościoła Wiecznego ognia i znacznej rozbudowie osada uzyskała pełnoprawny status miasta.
Po zakończeniu II wojny Cesarstwa Nilfgaardu z Królestwami Północy temerska korona straciła zainteresowanie wyspą skupiając się na odbudowie swych ziem na kontynencie. Po śmierci Henryka La Valette w roku 1271, władanie w mieście przejęła grupa temerskich oligarchów. Za ich panowania miasto popadło w długi, zaś Kościół Wiecznego Ognia odmówił dalszego wsparcia finansowego.
W roku 1279 do Szarogrodu przybył temerski szlachcic skazany przez króla Foltesta na banicję, Edmond z Białego Mostu. Wraz ze swymi siłami zbrojnymi Edmond wypędził oligarchów i  mianował się panem szarogrodzkich ziem. Za jego sprawą miasto przeżyło rewitalizację, pojawiły się w nim cechy rzemieślnicze, rozwinęły się takie gałęzie jak metalurgia oraz rybołówstwo, a wkrótce potem również handel zamorski. Udało mu się również uzyskać wsparcie wpływowego Zakonu Białej Róży.
Zaskakująco dobrze prosperujący Szarogród ponownie zwrócił na siebie uwagę temerskiej korony, a Edmond z Białego Mostu powoli zaczynał wracać do łask Foltesta. W październiku roku 1285 Edmond koronował się na króla Tedd Inis, ustanawiając Szarogród jako stolicę swego królestwa. Jego koronacja została poparta przez króla Foltesta oraz Zakon Białej Róży.

Gospodarka
Szarogród utrzymuje się głównie z handlu zamorskiego, metalurgii, wydobycia surowców mineralnych, rybołówstwa oraz uprawy roli. Głównymi partnerami handlowymi Szarogrodu są: księstwo Bremervoord, miasta portowe w Verden i Cidaris oraz skelligijskie wyspy Ard Skellig i Faroe, lecz na mocy umów zawartych we wrześniu roku 1285, Temeria stała się największym kontrahentem szarogrodzkiego eksportu.

Siły zbrojne
Wojsko Szarogrodu liczy obecnie około dwustu żołnierzy. Większość tej siły stanowi piechota, tylko jedną czwartą stanowią oddziały strzelców, a zaledwie dwudziestu jeźdźców tworzy ciężką kawalerię. Zasoby militarne Szarogrodu wspiera również dobrze wyszkolony oddział Zakonu Białej Róży w liczbie trzydziestu sztuk, z czego aż jedna trzecia to karna jednostka ciężkiej kawalerii. Poszczególni możni na dworze Edmonda zatrudniają także niewielkie grupy najemników, których liczby nie są jednak powszechnie znane.

Religia
Dominującymi wyznaniami w Szarogrodzie są kulty bogini Melitele oraz Wiecznego Ognia. Nieoficjalnie również temerski kult Vejopatisa liczy sobie wielu wyznawców, którzy jednak skazani na infamię wolą ukrywać się ze swoją wiarą.

Społeczeństwo
Mieszkańcy Szarogrodu są na ogół ludem bogobojnym i pracowitym. Większość ludności stanowią osadnicy temerscy, aczkolwiek nie brakuje tu różnego rodzaju dezerterów i wygnańców, którzy przybyli na wyspę w ucieczce przed sprawiedliwością na kontynencie. Dość liczną, choć na ogół niezauważalną grupę tworzą także potomkowie emigrantów cintryjskich. Szarogród jest także domem mieszkających tu od pokoleń krasnoludów oraz elfów, choć sami Szarogrodzianie zwykle mają do starszych ras stosunek radykalny.

Magia
Przez długi czas w Szarogrodzie magia była uznawana za sztukę haniebną, a jej praktycy woleli szkolić swe umiejętności potajemnie. Od roku 1279 panował również zakaz uprawiania czarów na terenie grodu. W połowie roku 1285, wraz z odbudową szkół magicznych na kontynencie zakaz zniesiono, a obecność czarodziejów przyjmowana była coraz cieplej, zwłaszcza przez szarogrodzką szlachtę.