Wydarzenia

(chronologię fabularną należy czytać od dołu do góry)

 

  • 21 stycznia 1286 –  Wieści z kontynentu: nad ranem 21 stycznia roku 1286 zjednoczone wojska Królestw Północy najechały ziemie okupowanej przez Nilfgaard Cintry. Ofensywa rozpoczęła się od błyskawicznego zajęcia terenów pobliskich twierdzy Dillingen. Po pierwszych starciach oddziały Temerii i Redanii maszerują na stolicę Cintry, natomiast pokaźne brygady z Kaedwen i Ligi z Hengfors maszerują na Attre. Już w południe tego samego dnia Nilfgaardczycy odpowiedzieli atakiem ze wschodu, przechodząc przez miasteczko Riedbrune i kierując się na północ, do ziem Lyrijskich. Rozpoczyna się III wojna Nordlingów z Nilfgaardem.

 

  • 21 stycznia 1286 –  W Szarogrodzie rozpoczęto wzmocnienie murów obronnych. Rozbudowie dowodzi Ostrek Hardsin.

 

  • 04 stycznia 1286 –  Szarogrodzianie szturmem odbili fort Gotterstein, pokonując Nilfgaard. W środku znaleźli dokumenty świadczące o tym, że Czarni szykują się do wojny na kontynencie. Nie było tam jednak żadnych konkretów. Gotterstein i pobliska kopalnia soli są teraz w rękach Szarogrodu.

 

  • 30 grudnia 1285 – W Szarogrodzie, na Placu Czarownic zapłonęły pierwsze od wielu lat stosy. Spalono nań skazanych za herezje i szkody wobec królestwa mieszkańców stolicy Tedd Inis.

 

  • 21 grudnia 1285 –  Zbójcy z Czarnej Korony przeprowadzają atak podjazdowy na Podgrodzie. Kilku zbrojnych zaatakowało wioskę, naprzeciw im wyszli poddani z Szarogrodu. Zbójcy cofnęli się do Pogranicza. Szarogród ruszył za nimi, ale akcja okazała się pułapką. Tuzin żołnierzy wraz z posiłkiem ochotników przystąpili do bitwy na moście, ale ostatecznie przegrali, bowiem Zbójcy byli dobrze przygotowani. Dowodził nimi Kornel Czarny, syn Gussfarda. Po przegranej bitwie wysłano po pomoc do Szarogrodu. Rycerstwo pod dowództwem Credda Rennarda ruszyło z odsieczą, lecz zwycięscy Zbójcy cofnęli się do Lasu Ostrych Kłów. Szarogród planuje szybkie uporanie się z partyzantami i skupienie uwagi na Nilfgaardzie.

 

  • 08 grudnia 1285 –  Fort Gotterstein zostaje zajęty przez nilfgaardzkie siły w podstępnym ataku. Twierdza zostaje zasilona przez oddziały Cesarskich.

 

  • 07 grudnia 1285 – W trakcie pozornie zwyczajnej wyprawy tropem organizacji zajmującej się szkoleniem psów do nielegalnych walk poddani z Szarogrodu odkrywają, że sprawa nie jest tak prosta, na jaką mogła z początku wyglądać. Śmiałkowie pozyskali informacje, że Nilfgaard z Tedd Inis na kontynent transportuje metale, gotową broń oraz drewno. Ewidentnie trafją tam przygotowania do niejasnego wciaż celu.

 

  • 29 listopada 1285 – Wieść o przejętym tartaku dotarła do Szarogrodu. Oddział Białej Mańki postanowił uderzyć na przejęt objekt. W wyniku walki, która wywiązała się miedzy obiema stronami, Nilfgaardczycy utracili strategiczny obszar. Obecnie tartak znajduje się pod władzą stolicy Tedd Inis.

 

  • 26 listopada 1285 –  Tartak w Lesie Ostrych Kłów został odbity przez nilfgaardzką VI Brygadę z rąk banitów. Został on obsadzony siłami Czarnych i pozwolił na wyłączne pozyskiwanie drewna.

 

  • 15 listopada 1285 – Członkowie niedawno utworzonej VI Brygady Uderzeniowej garnizonu Hen Caedd oraz zbrojni Volsangów pod barwami Nilfgaardu uderzyli na Podgrodzie, podpalając karczmę oraz magazyn. Naprzeciw wyszła im grupa szarogrodzkiego wojska. Ostatecznie Nilfgaardczycy przegrali potyczkę i wycofali się do Starogajów, jednak zapoczątkowało to regularne podjazdy na ujęte konfliktem ziemie.

 

  • 4 listopada 1285 – W szarogrodzkich Wichurach dochodzi do wybuchu zamieszek. Miasto zareagowało wysyłając mały oddział straży. Starcie okazało się krwawe w skutkach i przyniosło śmierć wielu rekrutom. Powodem zamieszek było niezadowolenie nieludzi wobec warunków w jakich zostali zmuszeni żyć.

 

  • 20 października 1285 – Nowo powstałe królestwo Tedd Inis ściąga na siebie uwagę Kapituły Czarodziejów. Do Szarogrodu po ponad dwudziestu latach powraca Istredd z Aedd Gynvael, by w imieniu Kapituły doradzać królowi Edmondowi i rozpocząć badania nad anomaliami magicznymi na wyspie.
    Edmond prosi czarodzieja o pomoc w odnalezieniu przyszłej małżonki.

 

  • 17-18 października 1285 – Nilfgaardczycy ze Starogajów wykorzystują zamieszanie i przeprowadzają atak na szarogrodzkie ziemie. Karmiony fałszywymi informacjami szpieg donosi horodniczemu Rojsowi o płynących w stronę szarogrodzkiego portu okrętach wojennych oraz nadchodzącej od wschodniej flanki armii Varnhagena, która ma rozpocząć oblężenie Fortu Świętego Fireta. Szarogród potwierdza te informacje, gdy zwiadowcy wypatrują nadciągające drogą morską statki oraz maszerujące przez wschodnie moczary siły Nilfgaardu. Szarogród umacnia pozycje i jest pewny, że w razie oblężenia wytrzyma aż do końca zimy, by następnie zdruzgotać wymęczonych Nilfgaardczyków. Przygotowany do eksportu na kontynent towar przetransportowany zostaje z portu do magazynów podmiejskich, by uniknąć potencjalnych uszkodzeń podczas nadchodzącej bitwy.
    W nocy z 17 na 18 października do szarogrodzkiego portu przybijają zaledwie trzy niewielkie statki cesarskie z minimalną załogą, zaś na fort Świętego Fireta uderza jedynie mała grupa piechurów. Oba ataki dywersyjne zostają zmiażdżone przez Szarogrodzian, jednak w tym czasie nilfgaardzcy agenci podkładają ogień w magazynach, gdzie przewiezione zostały towary przeznaczone na kontynent. Cały skład mający zostać niebawem wysłany do Gors Velen ulega zniszczeniu. Nad ranem do Szarogrodu dociera również wieść, iż Wiktor Volsang przedarł się w nocy przez Zbójecki Las i uderzył w posterunek graniczny przy Niedźwiedzim Rozdrożu. Bitny oddział Volsangów rozbił posterunek i złupił okoliczny zajazd oraz farmę mleczną, następnie puszczając wszystko z dymem.
    Szpiegowska dywersja i podstępny atak Nilfgaardczyków narażają Szarogród na poważne straty pieniężne oraz prestiżowe.

 

  • 15 października 1285 – Na dwie doby przed planowanymi zaślubinami Edmonda z Alicją Brochard, przyszła królowa zostaje uprowadzona podczas przygotowań do ceremonii. Król Tedd Inis wpada w szał i nakazuje przesłuchanie ponad setki świadków oraz rozpoczęcie poszukiwań.
    Nie udaje się ustalić żadnych konkretów. O porwanie Alicji podejrzewa się Nilfgaard lub Czarną Koronę.

 

  • 12 października 1285 – W świątyni Melitele odbywa się koronacja Edmonda. Po uroczystości przez trzy dni organizowane są bale, turnieje i uczty sponsorowane przez Zakon Białej Róży.
    Nowe królestwo potocznie nazywane jest przez mieszczan i chłopów „królestwem Szarogrodu”.

 

  • 07 października 1285 – Na dworach Wyzimy i Szarogrodu prezentowane są świeżo zawarte umowy handlowe i traktaty.
    Od teraz wszelkie towary eksportowane z wyspy na kontynent dostarczane będą do temerskiego miasta Gors Velen, a Temeria staje się wyłącznym dystrybutorem towarów pochodzących z królestwa Tedd Inis.
    Konsorcjum kupieckie „Żelazna rękawica”, mimo iż nadal pozostaje wyłącznym eksporterem Szarogrodu, traci przez nowo ustanowione prawo niebagatelne zyski. Stosunki między organizacją kupiecką a miastem Szarogród ulegają ochłodzeniu.
    Król Edmond I przyznaje także ziemie Zakonowi Białej Róży, które obejmują cały obszar Lasu Ostrych Kłów, włącznie ze znajdującą się tam kopalnią miedzi i żelaza. Na terenach zakonnych ma zostać odbudowana dawna warownia stanowiąca komturię.

 

  • 05 października 1285 – W Szarogrodzie dochodzi do historycznego wydarzenia. Na zamku wydane jest orędzie do ludu, podczas którego ogłasza się utworzenie królestwa Tedd Inis ze stolicą w mieście Szarogród. Edmond z Białego Mostu proklamowany jest królem Edmondem I. Teren królestwa ma zajmować całą powierzchnię wyspy, łącznie z obszarami uzurpowanymi przez Nilfgaardczyków i zbójcerzy z Czarnej Korony. Wielkością porównywalne jest do królestw takich jak Kerack czy Dolne Sodden. Monarchia Tedd Inis ma stać się wasalem Temerii, która dekretem króla Foltesta oficjalnie uznaje jej utworzenie. Proklamację Edmonda poświadcza również Darius z Sodden, wielki mistrz Zakonu Białej Róży.
    Uroczystośc koronacji ma odbyć się 12 października, zaś pięć dni później król poślubi swą wybrankę, Alicję Brochard. Zakon Białej Róży potwierdza, iż przyszła żona króla nosi w sobie szlachecką krew.

 

  • 02 października 1285 – Nilfgaardczycy w Starogajach przegrupowują swoje wojska. Drewno wciąż wypływa na kontynent, prace w jednej z kopalni cały czas stoją z uwagi na ciągłe problemy z potworami, z którymi regularne wojsko nie potrafi sobie poradzić.
    W garnizonie drogą dyskretnego dochodzenia udaje się ustalić, iż Zbigniew Rojs zainstalował w nilfgaardzkich szeregach dwóch szpiegów, którzy to właśnie umożliwili Szarogrodzianom zwycięstwo we wrześniowych bitwach. Jeden z nich znajduje się w biurze kwatermistrza, drugi zaś miał zinfiltrować brygadę zwiadowczą. Tożsamość pierwszego agenta zostaje błyskawicznie zidentyfikowana, jednak tożsamość tego drugiego pozostaje nieznana.
    Dravso Varnhagen rozkazuje przeprowadzić czystki w brygadzie zwiadowczej. Skauci zostają pojmani w sobotę nad ranem i straceni co do jednego tego samego południa.
    Pierwszy, zdemaskowany szpieg jest natomiast karmiony fałszywymi informacjami w celach dywersyjnych.

 

  • 28 września 1285 – Szarogrodzki śledczy, Illyn Faust, ginie w wypadku konnym na przedmieściach Szarogrodu. Horodniczy Zbigniew Rojs poszukuje kandydata na jego miejsce.
    Do miasta ponownie przybywa temerska delegacja w osobie czwórki dyplomatów. Posłowie są ugoszczeni na zamku i odbywają z Edmondem liczne rozmowy za zamkniętymi drzwiami.

 

  • 25 września 1285 – Dravso Varnhagen na czele swego wojska maszeruje na Szarogród od zachodniej flanki. Przekroczenie granicy ma być dywersją, która zapewni grafowi Vandervoortowi zajęcie kopalni soli po wschodniej stronie granicy, nieopodal warowni Gotterstein.
    Dzięki pracy szpiegów Zbigniewa Rojsa Szarogród jest gotowy na odparcie ataków. Edmond z Białego mostu stawia czoła Varnhagenowi na polu bitwy w okolicach Wideł Gaspy, rzeki oddzielającej tereny obu frakcji. Starcie jest krwawe i powoduje liczne straty po obu stronach, jednak ostatecznie Nilfgaardczycy zmuszeni są wycofać się do swego fortu granicznego. Edmond z Białego Mostu odnotowuje swe pierwsze zwycięstwo w wojnie na Tedd Inis.
    W tym czasie plan przejęcia kopalni soli przez Rhysa Vandervoorta zostaje pokrzyżowany przez verdeńskie „Borsuki”. Najemnicy zapędzają grafa w pułapkę i rozbijają jego oddziały.
    Dravso Varnhagen i Rhys Vandervoort powracają do garnizonu w Starogajach z niesmakiem porażki.

 

  • 22 września 1285 – W Szarogrodzie zdemaskowany zostaje nilfgaardzki agent przebywający na zamku Edmonda pod przykrywką pisarza. Jest on przyłapany na gorącym uczynku podczas próby skopiowania ściśle tajnego planu obrony miasta. Nilfgaardczyk po kilkudniowym przesłuchaniu zostaje stracony poprzez rozerwanie końmi na szarogrodzkim Placu Czarownic.

 

  • 15 września 1285 – Niezydentyfikowany potwór masakruje górników w jednej ze starogajskich kopalni. Rhys Vandervoort wystawia zlecenie dla fachowców, którzy zajmą się potworem i umożliwią ponowne otwarcie kopalni.

 

  • 10 września 1285 – Starogajczycy wysuwają część swoich oddziałów na wschód od garnizonu i zajmują okoliczne niestrzeżone kopalnie. Rhys Vandervoort organizuje pracę dla górników. Drewno i ruda żelaza jest masowo eksportowana poza wyspę aż do końca września. Prace notorycznie utrudniają zbójcerze z Czarnej Korony, którzy nękają kopalnie. Dravso Varnhagen rozkazuje Wiktorowi Volsangowi rozbić partyzantów, jednak ci okazują się sprytniejsi i bardziej doświadczeni, wygrywając każdą z potyczek. Volsang zmuszony jest wycofać się do kasztelu w Zalesiu.

 

  • 02 września 1285 – Zbigniew Rojs podpisuje kontrakt z verdeńską kompanią najemników zwanych „Borsukami”. Najemnicy przybywają do Szarogrodu dziesięć dni później.

 

  • 01 września 1285 – Rhys Vandervoort rozpoczyna nadzór nad wycinką drzew w okolicach Starogajów. Do pracy zagonieni są lyrijscy chłopi, zaś obszarów chroni jego jednostka wojskowa o nazwie „Konkwista”. Drewno jest eksportowane z wyspy, choć miejsca ładunków są zmienne i trzymane w ścisłej tajemnicy, co utrudnia potencjalnym grasantom zrabowanie dóbr.
    Dravso Varnhagen organizuje swe siły i planuje rozpoczęcie natarcia na Szarogród. Pierwszymi celami mają być kopalnie.

 

  • 28 sierpnia 1285 – Na południu Tedd Inis cumują trzy cesarskie galery. Przybyszami okazują się być oddziały tworzące nilfgaardzki kontyngent wojskowy, na którego czele stoi graf Rhys Vandervoort. Kontyngent osiada w starogajskim garnizonie, zaś graf Vandervoort przedstawia zapieczętowany rozkaz wydany przez cesarza Emhyra var Emreisa, który czyni Dravso Varnhagena oficjalnym dowódcą sił cesarskich na Tedd Inis i awansuje go na obersztera. Varnhagen mianuje grafa Vandervoorta konstablem odpowiedzialnym za zaopatrzenie i administrację garnizonu. Pozostałe rozkazy zawarte w dokumencie nie zostają upublicznione.
    Ród Volsangów z kasztelu w Zalesiu zawiera oficjalny sojusz z Nilfgaardem.

 

  • 17 sierpnia 1285 – Na kontynencie odbywa się spotkanie Ligi Czarodziejów z północnymi królami, które przebiega po myśli tych pierwszych. Podpisany przez uczestników Traktat Oxenfurcki przewiduje odtworzenie szkół magicznych w Aretuzie i Ban Ard oraz Kapituły Daru i Sztuk. Liga Czarodziejów zostaje tym samym rozwiązana. Ogłoszenie treści traktatu spotyka się z dezaprobatą dużej części Nordlingów, jednak nie zostaje wzniecony żaden bunt czy pogrom. Uznania werdyktu kategorycznie odmawia Kościół Wiecznego Ognia. W wolnym mieście Novigrad nadal panuje całkowity zakaz stosowania magii, a czarodziejom zakazuje się wstępu do metropolii.

 

  • 17 sierpnia 1285 – Zostaje ukończona budowa dwóch potężnych magazynów oraz siedziby szarogrodzkiej filii Konsorcjum kupieckiego „Żelazna Rękawica”. Obecność instytucji na wyspie gwarantuje jeszcze bardziej prężny rozwój miasta zapewniając liczne miejsca pracy oraz importując przeróżne dobra, których do tej pory brakowało w mieście i gwarantując tym samym długotrwałe zadowolenie ludności szarogrodzkiej. Konsorcjum zawiera umowę z miastem Szarogród uzyskując monopol eksportowy dóbr z Tedd Inis – głównie kruszców oraz soli, co gwarantuje obu podmiotom nadzwyczajne zyski.

 

  • 10 sierpnia 1285 – Dravso Varnhagen wypowiada Edmondowi z Białego Miasta wojnę. Do końca sierpnia nie dochodzi jednak do żadnych walk.

 

  • 29 lipca 1285 – Edmond z Białego Mostu stosuje oficjalny i poważny list otwarty do Starogajczyków, w którym rzeczowo odmawia postawionych przez nich żądań. Szlachta szarogrodzka traktuje roszczenia Varnhagena prześmiewczo.

 

  • 24 lipca 1285 – Poselstwo temerskie opuszcza Szarogród i wraca na kontynent. Treści rozmów i potencjalne ustalenia pozostają tajemnicą.

 

  • 22 lipca 1285 – W Starogajach władzę tymczasową przejmuje Dravso Varnhagen. Wysyła trójkę delegatów do Szarogrodu, wszyscy okazują się być Nilfgaardczykami w cesarskich mundurach. Na spotkaniu Nilfgaardczycy oskarżają sąsiadów o bezpodstawną egzekucję czarodzieja Gawriela ze Złotego Miasta. Delegacja, ku zdziwieniu obecnych, oznajmia Edmondowi, iż Dravso żąda poddania Szarogrodu pod flagę rodu Varnhagenów. Według posłów, Tedd Inis należy do Cesarstwa Nilfgaardu, a Dravso Varnhagen, jako najwyższy rangą Nilfgaardczyk na wyspie staje się jej prawowitym namiestnikiem cesarskim.
    Podczas rozmów w Szarogrodzie, Starogaje doznają błyskawicznej transformacji militarnej. Wszyscy oficerowie lyrijscy zostają zdegradowani, a żołnierze pod przymusem wciągnięci do nilfgaardzkiego wojska.  Liczni Lyrijczycy wywołują bunt, w wyniku którego stracona jest większość oficerów i ich podkomendnych, zaś część żołnierzy dezerteruje. Lyrijska osada staje się garnizonem cesarskim o nazwie Caelheer Gaarsiwn Fyddin aep Hen Caedd (Cesarski Garnizon Wojskowy w Starogajach).

 

  • 20 lipca 1285 – Starogajski władyka Arnott Ildran zapada w śpiączkę w wyniku ciężkiej choroby. Starogajanie błąkają się między dwiema teoriami: ich senior został albo otruty przez Szarogrodzian, albo jego choroba jest efektem martwicy Lasu Samobójców, która nieustannie się rozprzestrzenia.

 

  • 02 lipca 1285 – W Szarogrodzie zjawia się grupa temerskich dyplomatów. Na zamku za zamkniętymi drzwiami odbywają się ośmiodniowe rozmowy między temerczykami, Zakonem Białej Róży oraz Edmondem z Białego Mostu.

 

  • 10 lipca 1285 – Rozbudowa oraz rewolucja gospodarcza jaką przeżywa miasto Szarogród przyciąga uwagę konsorcjum kupieckiego „Żelazna Rękawica”. Na szarogrodzki dwór przybywają  przedstawiciele organizacji. Istotą rozmów jest potencjalna współpraca handlowa. Rozmowy przebiegają pomyślnie.

 

  • 5 czerwca 1285 – W Szarogrodzie dochodzi do pojmania Gawriela ze Złotego Miasta, czarodzieja ze Starogajów. Oskarżony o spisek przeciwko szarogrodzkim władzom zostaje publicznie stracony.
    Starogajska władza uznaje egzekucję swego czarodzieja za pogwałcenie ustalonych zasad neutralności i ponownie zabezpiecza swe granice szykując się do wojny. Wojna między sąsiadami nie zostaje jednak jednoznacznie wypowiedziana.

 

  • 15 czerwca 1285 – Edmond z Białego Mostu zaprasza do Szarogrodu delegację Zakonu Białej Róży, która wkrótce przybywa do miasta. Prowadzone są rozmowy, na których zawarty zostaje sojusz Zakonu z Szarogrodem. Zakon udziela Edmondowi sowitej pożyczki i ma wspierać miasto militarnie. W zamian Edmond oferuje zakonowi ziemie i przywileje. W Szarogrodzie ustanowiona zostaje komturia Zakonu Białej Róży z tymczasową siedzibą na zamku, na której czele stoi komtur Oktawian Sonnenberg.
    W tym czasie horodniczy Zbigniew Rojs prowadzi częstą korespondencję z członkami dworu w temerskiej stolicy, Wyzimie.

 

  • 8 maja 1285 – Córka chorowitego baroneta Edgara, głowy rodziny Volsangów, zostaje porwana przez zbójcerzy z Czarnej Korony dla uzyskania okupu. Starogajczycy chcąc zadbać o przychylność Volsangów podejmują się próby odnalezienia młodej dziewczyny. Poszukiwania prowadzą ich do Szarogrodu, gdzie dochodzi do kłótni, w której tamtejszy horodniczy, Zbigniew Rojs, zostaje znieważony. Szarogród zamyka granice i grozi Starogajczykom, którzy również zamykają swoje przejścia graniczne i ustawiają na nich liczne oddziały wojsk. Jakiś czas później Starogajczykom udaje się odnaleźć Wiktorię, córkę baroneta. Volsangowie opowiadają się po stronie Starogajan.

 

  • 2 maja 1285 – Klątwa lasu w pobliżu Starogajów rozszerza się w bardzo szybkim tempie. Czarodziej Gawriel okazuje się bezsilny, liczne wyprawy badawcze kończą się fiaskiem i często śmiercią niektórych członków załogi. W lesie zjawiły się potwory, wśród drzew natomiast unosi się dusząca mgła.

 

  • 28 marca 1284 – Wojna terytorialna między Redanią a Temerią na kontynencie dobiega końca. Twierdza Egger zostaje odsprzedana Radowidowi, zaś w forcie Nars utworzona zostaje redańska ambasada.

 

  • 18 lutego 1284 – W pobliżu Starogajów dochodzi do nienaturalnego zjawiska, gdy ogromny obszar południowych lasów z niewiadomych przyczyn i z dnia na dzień obumiera. Wkrótce las nazwany zostaje „Lasem Samobójców”, gdyż dochodzi tam do kilkunastu niewyjaśnionych samobójstw. Na drzewach w obumarłym lesie wieszają się bowiem osoby, które wedle starogajskiej straży „nie miały powodu, by odbierać sobie życia”.

 

  • 3 lutego 1284 – Transport szarogrodzkiej żywności zostaje zaatakowany, jego załoga zamordowana, a towar skradziony. Śledczy Szarogrodu wyjawia, iż ślady na miejscu zbrodni wskazują na Starogajan. Arnott Ildran wypiera się tego czynu. Możni z zamku Edmonda coraz bardziej naciskają na atak. Ostatecznie jednak uznaje się, iż pozostawione ślady były prowokacją, by doprowadzić obie strony do konfliktu.

 

  • 12 stycznia 1284 – W Szarogrodzie dochodzi do kilku tajemniczych morderstw. Ofiarami są członkowie miastowego zrzeszenia handlowego, którzy prowadzili rozmowy ze starogajskim włodarzem w sprawie potencjalnego partnerstwa handlowego. Stosunki między obiema stronami ulegają znaczemu ochłodzeniu.

 

  • 8 stycznia 1284 – Na kontynencie powstaje organizacja o nazwie Liga Czarodziejów. W jej skład wchodzą praktycy magii, którzy starają się zyskać przychylność północnych władców i przywrócić sztukom magicznym dawny prestiż. Swymi działaniami Lidze udaje się uspokoić nastroje ludu i zmitygować akty przemocy wobec czarowników.

 

  • 1283 – Szlachta na zamku Edmonda coraz bardziej naciska na dalszą ekspansję terytorialną. Możni domagają się od władyki ataku na Starogajan i przejęcia ich dochodowego interesu drewna. Edmond decyduje się utrzymać pokojowe stosunki ze Starogajami, jednak informacja o naciskach na Szarogrodzkim zamku dociera do Arnotta Ildrana, który potajemnie nakazuje dowódcy swoich wojsk umacnianie pozycji i wzmożenie szkoleń bojowych wśród żołnierzy. Z pomocą swego przyjaciela i doradcy, czarodzieja Gawriela ze Złotego Miasta, instaluje również szpiegów w środowisku Edmonda.

 

  • 1282 – Zbójcerze Gussfarda z Czarnej Korony stają się coraz bardziej aktywni. W Szarogrodzie dochodzi do ujawnienia kilku nielegalnych operacji handlowych. W trakcie śledztwa wychodzi na jaw, iż jakaś zorganizowana grupa kolaboruje z partyzantami dostarczając im produkowaną w mieście broń. Władzom nie udaje się jednak ustalić kto stoi za transakcjami.

 

  • 1281 – Starogaje i Szarogród rozwijają się równolegle i owocnie. Starogajskie drewno nieustannie wędruje do Lyrii i Rivii, zaś szarogrodzki przemysł metalurgiczny oraz wydobycie kruszców przynosi miastu duże zyski. Szarogród rozrasta się terytorialnie, w krótce do miasta zaczynają napływać kupcy i imigranci z kontynentu. Edmond i Arnott Ildran trwają w pokoju, choć nie można mówić o przyjaźni między tymi obiemia stronami.

 

  • 1279 – Do Szarogrodu przybywa temerski rycerz Edmond z Białego Mostu w towarzystwie pokaźnej świty, żołnierzy i służby. W swoim kraju rycerz skazany został na banicję przez króla Foltesta z powodu rzekomych zbrodni wojennych. Edmond siłą wypędza oligarchów z zamku La Valette i ogłasza się panem Szarogrodu. Mimo tego, iż jest w mieście całkiem obcy, jego panowanie przyjęte jest przez umęczonych przez szlachtę Szarogrodzian bardzo ciepło.

 

  • 1278 – Ufortyfikowana osada Lyrijczyków na Tedd Inis zostaje ochrzczona nazwą”Starogaje”, a jej herbem staje się czerwony dąb na białym polu.

 

  • 1278 – Na kontynencie trwa walka terytorialna Temerii z Redanią. Siły Foltesta zajmują warownię Egger i zabezpieczają swoją prawą flankę. Redańczycy od zachodu również przekraczają Pontar i oblegają temerski fort w Nars.

 

  • 1277 – Na kontynencie młody redański król Radovid V wysuwa roszczenia terytorialne wobec Foltesta z Temerii i próbuje zawłaszczyć sobie bogate w minerały ziemie w pobliżu granicznego miasta Rinde. Temeria odmawia, co wywołuje między nimi wojnę.

 

  • 1275 – Oligarchowie Szarogródu nie przejmują się prężnie rozwijającą się kolonią z Lyrii, skupieni na próbach utrzymania porządku we własnym mieście, co przychodzi im z wielką trudnością. Miasto coraz bardziej zaczyna przypominać destruktywną anarchię. Władze na kontynencie całkowicie tracą zainteresowanie Tedd Inis, skupieni na odbudowie własnych ziem.

 

  • 1273 – Dravso Varnhagen zostaje mianowany przez Arnotta Ildrana dowódcą swoich oddziałów wojskowych. Dowódca ma za zadanie chronić drwali Ildrana przed napadami zbójcerzy, bandytów oraz piratów z Haalstheim. Swoje zadanie wypełnia wzorowo, niedługo potem zostaje przez wrogów prześmiewczo okrzyknięty „Leśniczym”, chociaż w rzeczywistości zarówno bandy Gussfarda, jak i piraci obawiają się spotkać z jego oddziałami na polu walki.

 

  • 1272 – Na kontynencie wybuchają liczne pogromy czarodziejów. Ich powodem jest długotrwała propaganda anty-magiczna Kościoła Wiecznego Ognia, która szybko rozprzestrzenia się niemalże po całej Północy. Ruszenia niosą za sobą setki ofiar, wkrótce potem zamknięte zostają szkoły magii w Aretuzie i Ban Ard. Czarodzieje zmuszeni są do życia w cieniu.

 

  • 1272 – Ekspedycja badawcza Ildrana na wyspie natrafia na obóz zbójcerzy Gussfarda Czarnego. Najemnicy walczący po stronie Arnotta Ildrana wychodzą z potyczki zwycięsko i udaje im się uratować więźnia, którym okazuje się Dravso Varnhagen. W ramach wdzięczności Nilfgaardczyk postanawia pozostać w służbie Lyrijczyka. Wkrótce Arnotta i Dravso zaczyna łączyć bliska przyjaźń.

 

  • 1271 – Na wyspę przybywa lyrijski szlachcic, Arnott Ildran. Zamiaruje rozpocząć wycinkę miejscowych lasów, by skupić się na eksporcie drewna do Lyrii i Rivii, które są w trakcie odbudowy po wojennych zniszczeniach. Arnott Ildran rozpoczyna też budowę niewielkiej osady, która staje się miejscem zamieszkania jego i jego pracowników.

 

  • 1271 – Henryk La Valette umiera zakażony ospą, władzę w Szarogrodzie przejmuje wąska grupa szlachty. Oligarchowie nie radzą sobie z rosnącym niezadowoleniem, miasto zaczyna tonąć w długach. Kościół Wiecznego ognia kategorycznie odmawia dalszego wsparcia finansowego tłumacząc się kosztami odbudowy powojennych zniszczeń na kontynencie.

 

  • 1269 – Pozostali na Tedd Inis Nilfgaardczycy ukrywają się na południowych terenach wyspy, zajęci budową statków i planowaniem powrotu na Nilfgaardzki kontynent. Zbrojne bandy Gussfarda Czarnego ścigają cesarskich po całej wyspie mordując ich bez litości. Wkrótce udaje im się trafić na ich kryjówkę, gdzie prowadzona jest konstrukcja okrętów. Zbójcerze rozbijają Nilfgaardczyków w pył. Pojmany zostaje ich przywódca, Dravso Varnhagen. Gussfard Czarny liczy na okup z fortu Sarda w Geso, siedzibie rodu Varnhagenów.
    Zbójcerze Gussfarda Czarnego swoimi atakami redukują obecność Nilfgaardczyków na Tedd Inis niemalże do zera.

 

  • 1268 – Nilfgaardczycy kontynuują oblężenie Szarogrodu i są coraz bliżej pokonania murów. W tym czasie zbójcerze Gussfarda Czarnego przeprowadzają niespodziewany atak na cesarskie miasto, Czarną Mewę. Miasto zostaje doszczętnie zniszczone, ginie również starszy oberszter Grauve var Torrie, dowódca sił Nilfgaardu na wyspie. Wkrótce oblężenie Szarogrodu kończy się klęską cesarskich. Temerczycy świętują zwycięstwo, Henryk La Valette zostaje uznany przez lud za bohatera, choć zwycięstwo jest w największej mierze zasługą stalowej obrony murów uformowanej z bitnych krasnoludów.
    Na kontynencie zawarty zostaje pokój Cintryjski. Wojna Nilfgaardu z Nordlingami dobiega końca.

 

  • 1268 – W środku jesieni Nilfgaardczycy rozpoczynają oblężenie Szarogrodu. Temerskie obrony są dobrze zorganizowane, cesarskim nie udaje się sforsować murów. Nilfgaardzka flota toczy w tym czasie walki z piratami z Haalstheim. Wyspiarzom udaje się rozgromić cesarską flotę, choć ich siły stają się bardzo uszczuplone. Przeprowadzają atak na Szarogród, zostają jednak zaskoczeni przez flotę Temerczyków. Wyspiarze ponoszą klęskę i wycofują się na Haalstheim, choć pojmany zostaje jarl Rolf, którego egzekucja odbywa się kilka dni później.

 

  • 1268 – Nilfgaard rozpoczyna drugą inwazję na królestwa Północy. Krwawe starcia zaczynają się także na Tedd Inis, gdzie cesarskie wojska koncentrują się na rozbijaniu Szarogrodu od środka za pomocą sabotaży. Do walk włączają się także piraci z Haalstheim, których drakkary nieustannie nękają Czarną Mewę i Szarogród.

 

  • 1267 – Szarogród rozwija się prężnie i znów zaczyna prosperować. Kosztem dobrobytu Szarogrodzian są poszerzające się wpływy Kościoła Wiecznego Ognia. Kler obwinia czarodziejów za przeszłe tragedie miasta i tworzy w mieście instytucję łowców czarownic. Jest to krwawy epizod, który doprowadza do śmierci wielu znamienitych czarodziejek oraz czarodziejów, a także do zdelegalizowania temerskiego kultu Vejopatisa. Zakon Białej Róży odcina się od tejże inkwizycji, otwarcie ją krytykując i nazywając niepotrzebnym okrucieństwem. Kapłanki Melitele powodują liczne protesty przeciw nagonce na czarodziejów, przez co niektóre z nich zostają spalone na stosach. W mieście zaczynają się zamieszki, jednak w efekcie władom udaje się zapanować nad sytuacją. Łowy czarodziejów powoli cichną, Henryk La Valette stara się ograniczać swobodę Kościoła.

 

  • 1264 – Henryk La Valette sprowadza na wyspę Kościół Wiecznego Ognia, który wspiera go finansowo w odnowie Szarogrodu. W kilka lat udaje się zrewitalizować osadę, która otrzymuje pełnoprawny status miasta. W międzyczasie partyzantka Gussfarda Czarnego rozpoczyna także walkę z temerskimi wojskami. Na całej wyspie bandy Gussfarda uznane zostają za organizacje bandyckie. Za członkami band wystawiane są listy gończe, a władze określają ich mianem „zbójcerzy”.

 

  • 1263 – Tuż przed zakończeniem wojny na kontynencie, baron Rodric zostaje zamordowany w swojej willi przez nieznanych sprawców. W Szarogrodzie władzę szybko przejmuje rada regencyjna, która nie daje sobie rady z niespokojnym ludem. Pod koniec jesieni Szarogród zostaje zaatakowany przez zjednoczone siły Nilfgaardu i elfich partyzantów. Agresywne oblężenie powoduje liczne zniszczenia i straty po obu stronach, cintryjskie wojska zostają zdruzgotane. Na ratunek miastu zjawia się temerski kontyngent pod wodzą Henryka La Valette. Po zwycięskiej walce Temerczycy przejmują władanie nad Szarogrodem. Gussfard Czarny, jeden z dowódców cintryjskich i zaufany przyjaciel Rodrica, doszukuje się spisku i obwinia Temerczyków o śmierć barona. Zbiera pozostałych żołnierzy cintryjskich i opuszcza miasto, by rozpocząć partyzancką walkę z Nilfgaardczykami.

 

  • 1263 – Marszałek Vissegerd z pomocą króla Temerii Foltesta organizuje masową migrację ocalałych Cintryjczyków na Tedd Inis. Szarogród ma być dla uchodźców nowym domem. Vissegerd wysyła swego przyjaciela, barona Rodrica Ortagorskiego, aby odbił słabo strzeżony Szarogród i osiedlił tam ocalałych.

 

  • 1263 – Nilfgaard wygrywa bitwę w dolinie Marnadalu. Klęska Cintry doprowadza do krwawego ataku cesarskich na stolicę, co przechodzi do historii jako „Rzeź Cintry”. Nilfgaardzkie Dominium obejmuje władanie nad całym królestwem Cintry. Cesarz mianuje marszałka Menno Coehoorna jej namiestnikiem.

 

  • 1262 – Na kontynencie rozpoczyna się inwazja Nilfgaardu na królestwa Północy.

 

  • 1257 – W sercu wyspy dochodzi do potężnego trzęsienia ziemi. Kataklizm rujnuje liczne kopalnie oraz zawala mury Czarnej Mewy. Nilfgaardczycy koncentrują się na eksporcie hravalu na kontynent. Cesarstwo uzbraja się w bardzo szybkim tempie i przygotowuje pierwszą inwazję na królestwa Północy.

 

  • 1257 – Ponowny atak Czarnej Mewy na Szarogród. Przy pomocy elfich kolaborantów Nilfgaard zdobywa osadę. Podczas oblężenia ginie Firet von Sedir.

 

  • 1256 – Niespodziewany atak wojsk Czarnej Mewy pod sztandarem Nilfgaardu na Szarogród. Wojska Fireta po bardzo krwawym boju pokonały jednak renegatów i zepchnęły ich z powrotem do ich warowni.

 

  • 1255 – Pierwotnie przybyłe elfy ukrywające w lasach i uważające się za prawowitych mieszkańców Tedd Inis niechętnie patrzą na osiedlających się na ich terenach ludzi.
    W ciągu kilku pierwszych miesięcy dochodzi do coraz częstszych mordów zarówno wśród Cintryjczyków w Szarogrodzie, jak i Nilfgaardczyków w Czarnej Mewie. Obie strony wzajemnie się oskarżają.

 

  • 1254 – Masowe trzęsienia ziemi, które doprowadzają do zawalenia wszystkich kopalni hravalu. Bunt krasnoludów domagających się poszanowania swoich praw oraz zwiększenia płac za prace górnicze. Firet von Sedir zapewnił, że warunki w kopalniach ulegną poprawie i zezwolił na wzniesienie krasnoludzkiej siedziby w centrum miasta.
    Kolonizowana wyspa posiadająca naturalne surowce zwraca na siebie uwagę kapituły Zakonu Białej Róży, która zapragnęła by jeden z oddziałów zakonnych przysłużył się cintryjskim możnym. Nie było tu jednak dla nich specjalnie miejsca. Z powodu zakonników dochodzi do coraz większych napięć między ludźmi a nieludźmi.

 

  • 1253 – Wyjazd królewskiej pary i ponowne przejecie władzy nad miastem przez Fireta von Sedira. Grupa drwali ginie podczas wycinki lasu. Prości ludzie szepczą, że zabiły ich leśne diabły, Woedd d’yaebl.
    Na wyspę przybywa czarodziej Istredd z Aedd Gynvael w celu zbadania występujących tu anomalii magicznych. Izoluje się w swojej wieży i odmawia mieszania się w jakimkolwiek stopniu w politykę Tedd Inis.

 

  • 1252 – Przybycie na Tedd Inis Pavetty, córki królowej Cintry, oraz jej męża Dunyego, którzy obejmują władzę nad kolonia i nadają jej status miasta o nazwie Szarogród.

 

  • 1251 – Owdowiała Calanthe poślubia Eista Tuirseach ze Skellig, krewnego jarla Brana, łącząc obydwa narody przymierzem. Wyspiarze oferują pomoc wysyłając kilka swych drakkarów na Tedd Inis.

 

  • 1248 – Wyspa przyciąga ciekawskich, również spoza Cintry. Badaczy, żądnych sławy odkrywców, uciekinierów, łowców nagród, nieludzi szukających nadziei na lepsze życie, niekiedy zaś staje się kolonią karną dla więźniów z kontynentu. Arystokracja czasem przywozi ze sobą swoją elfią służbę.

 

  • 1245 – Badającej lokalną faunę ekspedycji z Oxenfurtu cudem udaje się ujść z życiem przed atakiem smukłych, rogatych potworów posługujących się długimi łukami.

 

  • 1243 – Próby eksploracji wyspy udaremnione przez liczne zamieszkujące ją potwory i tajemnicze istoty nazwane później przez ludzi „Woedd d’yaebl”. Odnalezienie złóż hravalu przez Nilfgaardczyków. Wojna domowa w Cesarstwie Nilfgaardzkim. Przebudowa przystani Czarnej Mewy na miasto. Budowa zamku nieopodal kopalni Hravalu, zsyłanie przez Uzurpatora, który obalił prawowitego władcę Cesarstwa więźniów politycznych i oficerów wiernych cesarskiej dynastii pod klucz.

 

  • 1242 – Przybycie do Czarnej Mewy trzech statków Nilfgaardu. Brak jakiejkolwiek reakcji ze strony Fireta von Sedira. Pewnej mglistej, listopadowej nocy mieszkańcy małej wsi, Studnicy, zostają wystrzelani z łuków, a ich domostwa puszczone z dymem. Sprawcy masakry pozostają nieznani.

 

  • 1240 – Przybycie na wyspę elfiego statku poszukującego śladów swych dawnych pobratymców, który jednak szybko powraca na kontynent. Nadana przez elfy nazwa wyspy „Tedd inis” zostaje przyjęta przez ludzi. Odkrycie, iż na wyspie znajduje się niewielka przystań piracka o nazwie Czarna Mewa. Z rozkazu Fireta nie zostają jednak podjęte żadne działania przeciw niej. Budowa drugiej kopalni hravalu oraz przybycie okrętu krasnoludzkich górników ściągniętych przez nowo powstałą radę krasnoludów.

 

  • 1239 – Odnalezienie przez krasnoludy nieznanej dotąd rudy nazwanej „hraval”, co oznacza „król”, powstanie pierwszej kopalni z rozkazu króla Reognera. Po półrocznym pobycie na wyspie powrot Reognera do Cintry, przejęcie władzy na wyspie przez zaufanego królewskiego doradcę Fireta von Sedira i zorganizowanie przez niego koszar i wojska do obrony miasta.

 

  • 1238 – Odnalezienie nieznanej dotąd wyspy i założenie na jej północno-zachodnim krańcu kolonii z rozkazu Reognera.

 

  • 1237 – Zorganizowanie przez Roegnera, władcę Cintry, morskiej wyprawy mającej na celu odszukanie nowych szlaków handlowych. Niedługo potem, statki opuszczają porty i wypływają na pełne morze.

 

  • 1067 – Pierwsze elfy przybywają na wyspę, uciekając przed wojną z ludźmi mającą miejsce na kontynencie. Ich wojownicze plemiona wdają się w walkę z żyjącymi tu Bobołakami, w efekcie całkowicie wyniszczając ich populację. Prowadzą koczowniczy tryb życia, a ich znakiem rozpoznawczym są nakrycie głowy przyozdobione rogami.