Haalstheim

 

HAALSTHEIM

osada na wyspie o tej samej nazwie, część składowa królestwa Skellige (de jure)

Ustrój polityczny:                                                monarchia
Język urzędowy:                                       dialekt Skellige
Głowa wyspy:        jarl Fjaal Haalbjorn „Nieugięty”

Historia
Wedle legend Haalów (mieszkańców wyspy), Haalstheim została osiedlona przez Wirtana Poskramiacza Niedźwiedzi, gdy ten został wypędzony z An Skellig za obcowanie z córką króla Skellige. Wirtan wraz z niewielką grupą poddanych odbył dwuletnią wędrówkę swym drakkarem i odnalazłszy piękną, zieloną wyspę na południe od Faroe osiedlił tam swój lud i założył klan Haalbjorn. Odnalezienie nowego, bogatego w żyzne ziemie domu Wirtan uznał za błogosławieństwo Freyi i ku jej czci wybudował ogromną świątynię otoczoną cudownymi ogrodami.
Wedle dalszej części legend, za władania potomka Wirtana, jarla Oisiga Trzyokiego, piraci z cudzych ziem obrabowali i zbeszcześcili świątynię oraz ogrody Freyji. Wielka Matka miała za karę wydłubać trzecie oko Oisigowi i odebrać mu płodność. Rozzłoszczony jarl Oisig przeklął swą boginię na szczycie góry Skovoj, za co ta nałożyła na wyspę surową karę. Od tamtej pory ziemia na Haalstheim miała być jałowa, a mroźne warunki uniemożliwiać hodowlę zwierząt domowych.

Gospodarka
Surowy klimat wyspy uniemożliwia Haalom uprawę ziem oraz bardzo utrudnia utrzymywanie zwierząt gospodarstwa domowego, dlatego też parają się oni głównie rybołówstwem oraz wyprawami łupieżczymi. Haalowie na swych drakkarach napadają na portowe miasta i wsie zarówno na kontynencie, jak i na sąsiednich wyspach archipelagu Skellige oraz na Tedd Inis. Liczne rejzy organizowane są przez cały rok, nawet zimą. Pozostałe miejsce w gospodarce Haalstheim wypełniają nikły handel zamorski oraz łowiectwo.

Siły zbrojne
Haalstheim dysponuje dwoma tuzinami drakkarów i nieco ponad setką wojowników. Większość siły zbrojnej stanowią zaprawieni w boju włócznicy, zaś pozostałe, mniej liczne grupy tworzą łucznicy oraz topornicy. Wojsko Haalów nie posiada konnicy.

Religia
Przeważająca część Haalów oddaje cześć Lewiatanowi, morskiemu olbrzymowi z głębin, który w zamian za złożone mu ofiary dodaje wyspiarzom siły i wigoru w walce oraz chroni wyspę. Dary składają się głównie z pojmanych na rejzach niewolników oraz złupionych bogactw, które wrzucane są do wód w pobliżu Głębi Sedny. Wiara w morskiego olbrzyma z głębin powstała niedługo po rzekomej klątwie Freyji. Kult potęgowany jest przez miejscowych druidów, którzy na Haalstheim pełnią rolę mędrców i przewodników, a swą filozofię zakorzenili w oparciu o tę właśnie religię.
Mniejszość religijną wśród Haalów stanowią wierni wciąż zwracający swe modły ku Freyji z nadzieją, iż wypełnianie przykazań Wielkiej Matki przywróci im jej przychylność i zakończy wieczny śnieg oraz mroźny wiatr, a ziemię wyspy wypełni żyznością.

Społeczeństwo
Ludność Haalstheim składa się całkowicie z żyjących tu od pokoleń wyspiarzy. Haalowie nie tolerują obcych, ludzi czy nieludzi. Mężczyźni na ogół parają się wojaczką lub rybołówstwem, zaś kobiety czuwają nad ogniskiem domowym. Dzieci już od młodego wieku uczone są przetrwania w dziczy, łowiectwa i walki. W wieku trzynastu lat, czyli po osiągnięciu dorosłości, młody Haal może uczestniczyć w napadach, o ile zgodę na to wyrazi jego matka lub jarl. Samodzielną decyzję o uczestniczeniu w wyprawach Haalowie mogą podejmować dopiero po ukończeniu lat szesnastu.

Magia
Jedynym rodzajem magii, jaki Haalowie w pełni tolerują, jest magia druidów. Do znanych na kontynencie czarodziejów stosunek mają prześmiewczy, nieufny bądź pogardliwy. Duża część Haalów uważa, iż to właśnie taka magia będzie czynnikiem, który rozpocznie Ragh nar Roog, ostateczną bitwę poprzedzająca koniec znanego świata.