Czarna Korona

CZARNA KORONA

Fort zbójecki

Metoda zarządzania:                                   oligarchia
Stosowany język:                         Wspólna Mowa
Waluta:                          Oren temerski
Głowa fortu:    Gussfard Czarny z Cintry

Historia
Fort Czarnej Korony powstał dzięki zgrupowaniu cintryjskich buntowników, wkrótce nazwanych „zbójcerzami”, którzy po śmierci barona Rodrica Ortagorskiego w roku 1264 utracili swe pozycje zdając się na łaskę Temerczyków, którzy przejęli pełne władanie w Szarogrodzie. Gussfard Czarny – rycerz z Cintry i przyjaciel Rodrica – o śmierć barona obwiniał właśnie Temerczyków. Gussfard zebrał swych żołnierzy oraz pozostałych rycerzy Cintry i opuścił Szarogród rozpoczynając na wyspie partyzancką walkę z Nilfgaardem i wkrótce także z Temerią.
Budowa fortu rozpoczęła się w roku 1267 na fundamentach elfich ruin. Miano Czarnej Korony powstało wraz z grabieżą cesarskiego bastionu w Czarnej Mewie, gdy po pokonaniu Nilfgaardczyków Gussfard Czarny wydobył z komnat zwierzchnika miasta złotą koronę, która pełniła tam rolę symbolicznej dekoracji, po czym wytarzał ją w smole i nałożył martwemu oberszterowi cesarskiemu na głowę. Odcięty i ukoronowany czerep zbójcerze zabrali do swego fortu i nabili na pal – wtedy właśnie zrodziła się nazwa Czarna Korona.

Gospodarka
Czarna Korona utrzymuje się głównie z grabieży oraz nielegalnego handlu z Szarogrodem. O ile o napadach na karawany i wioski słyszy się często, tak o handlu niewiele wiadomo. Szarogrodzkie władze niejednokrotnie rozbijały transporty lub magazyny nielegalnej broni i żywności wewnątrz swego miasta, jednak oficjalnie nigdy nie ustalono kto jest kontrahentem zbójcerzy.

Siły Zbrojne
Wojsko zbójcerzy składa się z trzech grup dowodzonych przez głównych dowódców. Gussfard Czarny, najwyższy zwierzchnik, ma pod swoją komendą około czterdziestu zaprawionych w boju żołnierzy składających się z piechoty oraz małej ilości ciężkiej jazdy. Drugi z dowódców, Wolf Monfort, dowodzi oddziałem w liczbie trzydziestu partyzantów, których większą część tworzą strzelcy, resztę natomiast stanowi dobrze wyszkolony zwiad i lekka jazda. Ostatni z wodzów, Maurycy „Gemmera” Cortala, stoi na czele najliczniejszej grupy około sześćdziesięciu opancerzonych awanturników i brutalnych weteranów.
Pomimo podziału, każdy mieszkaniec fortu jest bezwarunkowym poddanym Gussfarda Czarnego i zobowiązany jest wykonać każde jego polecenie.

Religia
Przeważająca większość zbójcerzy wyznaje typowe dla Nordlingów wierzenia, takie jak Melitele czy Kreve. Fort nie posiada jednak żadnej dedykowanej kaplicy czy świątyni. Modlący się mieszkańcy Czarnej Korony czynią to w domowym zaciszu przy własnych ołtarzykach.

Społeczeństwo
Czarna Korona składa się głównie ze zbuntowanych i walczących Cintryjczyków. Niektórzy z nich posiadają rodziny mieszkające wewnątrz fortu, jednak jest ich niewielu. Wewnątrz murów utrzymywane są liczne prostytutki umilające czas żołnierzom oraz niewielka ilość handlarzy. Zbójcerze przejawiają nienawiść do cesarstwa Nilfgaardu oraz królestwa Temerii, zaś w znacznie mniejszym stopniu cechuje ich rasizm wobec Starszych Ras.

Magia
Sam Gussfard Czarny, zwierzchnik fortu, do magii stosunek ma ambiwalentny. Sami mieszkańcy raczej za nią nie przepadają.