Chronologia wydarzeń

*spisaną chronologię należy czytać od dołu

Jan Vadenkamp: 1268 – obecnieFleux de Cress: 1264 – 1268Rada Regencyjna: 1262 – 1264Regencja Kornetta: 1252 – 1262Emer II: 1229 – 1252Stefania: 1203 – 1229Steffron I: 1187 – 1203Klemens: 1184 – 1187Feliks: 1160 – 1184Emer I: 1138 – 1160przed utworzeniem księstwa: 1070 – 1137
  • 9 sierpnia 1269 – straże w Emersvort przechwyciły kontrabandę leków i broni zmierzających do regionu Grzywy. Straż stara się ustalić kto organizuje lojalistom wsparcie ze stolicy.
  • 3 sierpnia 1269 – konsul Księstwa Attre, Joanna van Steden, spotyka się z diukiem Steffronem II w twierdzy Aranfort w Wiekoborzu. Attre pozostaje neutralne.
  • 16 lipca 1269 – po przesłuchaniu pojmanych członków zamachu okazuje się, że organizatorem akcji był Jessef Wissarian, znany w Nilfgaardzie terrorysta walczący w imię rewolucji. Złapani wspólnicy Wissariana zostają powieszeni, jednak sam mózg operacji pozostaje nieuchwycony. Rozzłoszczony diuk Jan na dwa tygodnie wprowadza w stolicy stan wojenny.
  • 14 lipca 1269 – W Emersvort dochodzi do serii zamachów. Grupa rewolucjonistów zasadza się na życie kilku ważnych osobistości – panicza Joachima Vadenkampa, cesarskiego ambasadora Calveita, kanclerza Galveza, sekretarza Tomasa Rocayne oraz kilku innych pomniejszych urzędników, a także młodego asystenta czarodzieja Carwyna Molenaara. W wyniku ataku śmierć poniosło piętnastu zamachowców oraz czternastu zaatakowanych, w tym sekretarz Rocayne, asystent czarodzieja oraz nadworny skryba.
  • 3 lipca 1269 – Steffron II zamyka granicę regionu Grzywy.
  • 28 czerwca 1269 – niezidentyfikowany potwór uderza ponownie, tym razem pożerając kilka świń na zamurzu. Burmistrz Cengor Barszcz posyła po wiedźmina Geralta z Rivii, jednak dwa tygodnie później do miasta dociera wieść, iż wiedźmin został zabity podczas pogromu. Burmistrz wystawia zlecenie na potwora, acz nie znajduje chętnych.
  • 26 czerwca 1269 – w Emersvort znalezione zostają rozszarpane zwłoki kilku mieszczan. Świadkowie mówią o skrzydlatym potworze, który zaszył się w jednym z opuszczonych magazynów. Grupa śmiałków wyrusza zatłuc potwora, jednak niczego nie znajdują.
  • 23 czerwca 1269 – niewielka wioska należąca do Robyna ze Studnicy zostaje zaatakowana przez rozbójników. Po raz kolejny mordercy zostawiają wykorzystanym kobietom kwiaty. Przywódca bandy zyskuje przezwisko „Rycerz Róż”.
  • 18 czerwca 1269 – badacze działający na zlecenie Kupieckiej Unii z Dillingen odkrywają w elfich ruinach Lerralyn niewielkie złoża dwimerytu. Unia zyskuje pozwolenie na eksploatację surowca.
  • 15 czerwca 1269 – w Emersvort odbywa się dwudniowy festyn z okazji urodzin Filipa Vadenkampa, nilfgaardzkiego dziedzica, na który przybywają osobistości z całego wybrzeża. W turnieju rycerskim wygrywa Aenar z Domu Księżyca, w szrankach pierwsze miejsce zajmuje sam jubilat, najlepszym strzelcem okazuje się elfka Naelin, a mistrzostwo w wyścigach konnych przypada Tomasowi Rocayne.
  • 18 maja 1269 – kanclerz Galvez stara się zapobiec rozlewowi krwi i zbiera grupę dworzan w celu nawiązania rozmów z lojalistami Steffrona II.
  • 10 maja 1269 – w Grzywie, na dziedzińcu zamku Zarzewie, dochodzi do koronacji Steffrona przez jego podwładnych. Diuk Steffron II otrzymuje przydomek „Nieugięty”.
    Siły lojalistów przystępują tym samym do otwartej rebelii przeciw Janowi Vadenkampowi, którego okrzykują uzurpatorem.
  • 6 maja 1269 – ta sama banda, która zamordowała druidów z Wiekoborza, dzień później dokonuje masakry w niewielkiej osadzie węglarzy na granicy Złotospadów i Saldfenu. Rozbójnicy zabijają wszystkich mężczyzn i gwałcą ich kobiety, po czym zostawiają im kwiaty. Powołana zostaje Miedziana Straż, która idzie tropem morderców, jednak nikt nie zostaje pojmany.
  • 5 maja 1269 – wizyta druidów na zamku w Emersvort, którzy proszą o zaprzestanie zatruwającej wody rzeczne działalności kopalni żelaza i węgla w Złotospadach. Goście zostają uprzejmie odesłani ze stolicy. W drodze powrotnej atakuje ich grupa zamaskowanych bandytów. Troje druidów zostaje zabitych, tylko jednemu udaje się uciec.
  • 30 kwietnia 1269 – umiera nadworny myśliwy, Cieszym z Polnej. Pozycję zajmuje jego syn, Razwan. Myśliwy musi skompletować drużynę, zatem poszukuje sprawnych łowców do pracy.
  • 26 listopada 1268 – Saldfen przegrywa trwającą od roku wojnę domową z Aenarem z Domu Księżyca. Baronet Pryn, władca Saldfenu, poddaje Danrhenę, lecz zanim Aenarowi udaje się zająć tamtejszy zamek, pojawia się w nim Osmond Mały – rycerz na usługach Steffrona.
    Rozzłoszczony Aenar nie ma wystarczających sił, aby oblegać zamek i wraca do Oedrheny.
  • 20 listopada 1268 – diuk Jan Vadenkamp mianuje swojego syna, Filipa, oficerem w stopniu kapitana.
    Kapitan Filip Vadenkamp umacnia pozycje na granicy Złotospadów.
  • 11 listopada 1268 – sąd parów orzeka, iż sprawa tronu Srebrogórza powinna zostać rozstrzygnięta między obiema stronami zainteresowanymi. Ani królestwo Cintry, ani Cesarstwo Nilfgaardu nie będą ingerowały w spór pretendentów.
  • 6 listopada 1268 – sprawę roszczeń Steffrona przekazano do rozpatrzenia przez sąd parów w Cintrze.
  • październik 1268 – Emhyr var Emreis nakazuje zbadanie roszczeń Steffrona cesarskim jurystom. Biegli przychylają się do racji wywłaszczonego dziedzica Enillydów.
    Cesarz Nilfgaardu i król Cintry, Emhyr var Emreis stoi przed ciężkim dylematem. Odsunięcie od władzy niedawno mianowanego Jana Vadenkampa mogłaby wzburzyć część szlachty w Nilfgaardzie i dać niezadowolonym arystokratom pretekst do dalszego spiskowania przeciw niemu. Z drugiej strony cesarzowi zależy na prestiżu i dobrej relacji z cintryjskimi poddanymi.
  • 25 września 1268 – Steffron z Enillydów kieruje otwarty list do królowej Cirilli var Emreis. Wywłaszczony dziedzic domaga się od rodaczki restytucji jego tytułu jako diuka Srebrogórza, który – jak podaje Steffron w swoim manifeście – „niesłusznie został odebrany mu przez bandycki i nielegalny rząd, jakim była Rada Regencyjna”.
  • 21 września 1268 – diuk Jan Vadenkamp przedstawia na dworze oficjalnie uznaną faworytę, Patrycję Monfort.
    Reginald Galvez mianowany kanclerzem.
  • 4 września 1268 – straż miejska przeczesuje domy w dzielnicy Złotego Daru. Łapanka trwa 7 dni i kończy się pojmaniem trzydziestu uczestników sabotażu.
  • 3 września 1268 – lojaliści wierni Steffronowi dokonują próby sabotażu w Emersvort. Nocą grupa Nordlingów podpala cesarskie okręty cumujące w porcie. W zbrojowni również dochodzi do podobnego podpalenia. Nad ranem, gdy uwaga miasta skupiona jest na pożarach, boczna ściana więzienia miejskiego zostaje wysadzona. Z niewoli ucieka duża grupa żołnierzy i oficerów, jednak zostają zatrzymani podczas próby opuszczenia miasta.
  • 20 czerwca 1268 – początki władania Jana Vadenkampa odbywają się niezbyt pokojowo. W Emersvort lud zdążył przyzwyczaić się do cesarskiego porządku, lecz sympatycy Steffrona nie dają o sobie zapomnieć. W ciągu następnych dwóch miesięcy na ulicach stolicy dochodzi do wielu starć między lojalistami a nilfgaardzkimi władzami.
  • 1 czerwca 1268 – Jan Vadenkamp zostaje mianowany diukiem Srebrogórza. Jest to baron pochodzący z Nilfgaardu, który władanie w księstwie otrzymuje od cesarza Emhyra var Emreisa jako nagrodę za przykładną służbę wojskową podczas II Wojny Północnej, w której był dowódcą karnej brygady odpowiedzialnej za tłumienie buntów na ziemiach Nilfgaardu.
  • 1 czerwca 1268 – Fleux de Cress zostaje odwołany ze stanowiska prefekta i wraca do Ebbing.
  • 29 maja 1268 – do Emersvort przybywa nilfgaardzki czarodziej, Carwyn Molenaar.
  • 20 maja 1268 – wieści z Nilfgaardu: choć spisek przeciwko Emhyrowi var Emreisowi został zdławiony, na dworze wciąż mówi się o innych niezadowolonych arystokratach, którzy mieli nadzieję wydać swoje córki za cesarza.
  • 16 maja 1268 – cesarz Emhyr var Emreis bierze ślub z Cirillą Elen Riannon, dziedziczką tronu Cintry.
    Cintra przekształcona zostaje z powrotem w królestwo. Królem państwa zostaje Emhyr var Emreis. Wszystkie dawne lenna Cintry zostają przywrócone do poprzedniego statusu. Srebrogórze i Attre ponownie są księstwami wasalnymi.
  • 18 kwietnia 1268 – w Nilfgaardzie ujawniony zostaje spisek zawiązany przeciwko cesarzowi przez nilfgaardzkich arystokratów. Spisek ciągnął się od czasu trwania wojny. Rozpoczynają się procesy, w których wielu spiskowców zostaje skazanych na śmierć.
  • 2 kwietnia 1268 – zawarty zostaje Pokój Cintryjski, który kończy drugą wojnę Nilfgaardu z Nordlingami.
    Nilfgaard oddaje większość zajętych terytoriów Nordlingom, w rękach cesarstwa pozostają jednak Cintra oraz Dol Angra.
  • 12 marca 1268 – dochodzi do Bitwy pod Brenną, która jest ostatnim wielkim starciem w wojnie. Zjednoczone siły Królestw Północy rozbijają potężną armię Nilfgaardu. W bitwie ginie wiele znanych postaci, w tym także cesarski marszałek, Menno Coehoorn.
    Rezultat bitwy zatrzymuje dalszy pochód Nilfgaardu na północ.
  • listopad 1267 – wielka bitwa pod temerskim miastem Maribor, gdzie siły Temerii zostają rozbite przez Nilfgaard. Cesarskie siły prą dalej na północ.
    Bunt w Attre. Marszałek Menno Coehoorn miażdży powstańców, a diuk Windhalm zostaje publicznie stracony.
    W Srebrogórzu Oedrhena przystępuje do wojny z Saldfenem.
  • wrzesień 1267 – Wojna kontynentalna toczona jest na ogromną skalę. Nilfgaard opanował już ujście Jarugi, Verden, Górne Sodden, Brugge i część Dolnego Sodden.
    Steffron nie bierze udziału w wojnie, jednak finansowo wspiera siły Temerii, wśród których działa korpus cintryjskich lojalistów dowodzonych przez marszałka Vissegerda. W korpusie walczy kuzyn Steffrona, Draufryd z Wiekoborza.
    W Nazairze oraz Metinnie wybuchają powstania. Powstańcy wykorzystują trwającą na północy wojnę, by wyzwolić się spod opresji Nilfgaardu. Powstania zostają jednak szybko zdławione przez obersztera Jana Vadenkampa.
  • 1 lipca 1267wydarzenia na Thanedd. Podczas zjazdu czarodziejów dochodzi do przewrotu, w wyniku którego rozwiązana zostaje Kapituła i Najwyższa Rada Czarodziejów.
    Tej samej nocy wojska Nordlingów pod sztandarami Lyrii i Aedirn dokonują ataku na nilfgaardzki fort Glevitzigen w Dol Angra. Atak daje cesarzowi pretekst do rozpoczęcia drugiej inwazji na północ.
  • marzec 1267 – na północnych dworach głośno mówi się o tym, że kolejna wojna z Nilfgaardem wisi na włosku.
    Steffron podburza srebrogórski lud i zapewnia, że nie ma zamiaru rezygnować z tronu swego ojca. Obiecuje walkę z prefektem i jego sługusami.
  • 1266 – Fleux de Cress bardzo sprawnie zarządza prowincją Srebrogórza. Przez 2 lata władania bunty traktował nie siłą, a propagandą, dzięki czemu zjednał sobie część srebrogórskiego ludu. Większość mieszkańców wciąż pozostaje jednak wierna cintryjskim wartościom i trzyma stronę Steffrona.
    Sam Steffron nadal przebywa w regionie Grzywy. Nie posiada wystarczających sił, aby przeciwstawić się nilfgaardzkiemu prefektowi.
  • 1265 – ziemie Wiekoborza, Danrheny oraz Saldfenu zaczynają być nękane przez Bandę Rycerza Śmieszka. Rabusie napadają na słabo strzeżone placówki i wsie, kradnąc i mordując.
  • kwiecień 1264 – dochodzi do przewrotu na włościach Rigarda, wasala Złotospadów urzędującego we wsi Polna. Powszechnie wiadome jest, iż Rigard sympatyzował z Enillydami. Szlachcic i jego rodzina zostają zamordowani, a włości przejmuje jego poddany, Germot z Okoła. Nowy pan na grodu koło Polnej otwarcie wspiera rząd nilfgaardzki.
  • luty 1264 – Steffron powraca do Srebrogórza i dowiaduje się o podpisaniu Traktatu Listopadowego. Kraina przodków Steffrona przekształcona została w prowincję, a jego ród utracił prawo do sprawowania w niej władzy.
    Wywłaszczony Steffron zamyka się w zamku Zarzewie i planuje następne kroki. Ma pod kontrolą kopalnie srebra w Grzywie oraz silne przymierze z Zakonem Białej Róży, jednak w bitwie pod Wzórzem Sodden utracił większość swoich wojsk.
    Ludność Srebrogórza jest niespokojna i nie akceptuje nowego, nilfgaardzkiego porządku. Przeciwnicy Steffrona prześmiewczo nazywają go „diukiem bez tronu”.
  • styczeń 1264 – zawarty zostaje pokój między Nilfgaardem a Królestwami Północy. Cesarz Emhyr var Emreis wymienia całą kadrę wojskową, wszystkich dotychczasowych oficerów zastępuje młodymi, dobrze rokującymi paniczami.
    Cintra pozostaje w rękach cesarstwa i staje się jego prowincją. Władzę w Cintrze sprawuje cesarski marszałek Menno Coehoorn.
    W Srebrogórzu Rada Regencyjna zostaje odwołana, a władzę obejmuje cesarski prefekt pochodzący z Ebbing – Fleux de Cress.
  • grudzień 1263 – Steffronowi udaje się dołączyć do sił koalicjantów. Wkrótce dochodzi do II Bitwy o Wzgórze Sodden, gdzie sprzymierzone siły Nordlingów stawiają Nilfgaardczykom czoła.
    Armia Nordlingów zwycięża i pochód cesarstwa zostaje zatrzymany.
    Diuk Steffron traci w bitwie dwie trzecie swoich sił.
  • listopad 1263 – w Emersvort Rada Regencyjna podpisuje z emisariuszami z Cesarstwa Nilfgaardu Traktat Listopadowy. Wedle obustronnego paktu, Srebrogórze dobrowolnie oddaje się pod władanie Nilfgaardu w formie prowincji, a dynastia Enillydów zostaje wywłaszczona.
  • październik 1263 – dochodzi do wielkiej bitwy w Dolinie Marnadal, gdzie królowa Calanthe uderza na siły Nilfgaardu. Steffronowi nie udaje się dołączyć do niej na czas.
    Cintra przegrywa bitwę i traci niemal wszystkie swoje wojska. Nilfgaard zajmuje stolicę królestwa. Steffron zmienia kierunek i zwraca swoje siły dalej na północ, by dołączyć do koalicji Królestw Północy, które organizują się pod wodzą króla Vizimira Redańskiego.
  • wrzesień 1263 – Steffronowi nie udaje się dołączyć do królowej Calanthe, bowiem przełęcze są zablokowane przez Nilfgaardczyków. Diuk obiera drogę okrężną i kontynuuje marsz do Cintry.
    W Srebrogórzu pod nieobecność Steffrona dochodzi do krótkiej wojny domowej w regionie Niskobrzegu, w wyniku której od regionu odłączona zostaje Oedrhena.
  • sierpień 1263 – I Bitwa o Wzgórze Sodden. Sromotna klęska sił Nordlingów. Cesarstwo napiera dalej na północ i na zachód, w stronę Cintry.
  • maj 1263 – siły lojalistów pod banderą Steffrona II są już niemal gotowe do ataku na stolicę, jednak z południa przychodzą wstrząsające wieści.
    Armia Nilfgaardu przekroczyła Schody Marnadal i napadła na Cintrę. Cesarstwo z marszu zajmuje krainę Erlenwald, miasta Tigg i Ortagor oraz księstwo Attre. Nilfgaardczycy omijają jednak Srebrogórze.
    Steffron rezygnuje z ataku na Emersvort i wyrusza ze swymi siłami do Cintry, gdzie ma zamiar dołączyć do mobilizującej armię królowej Calanthe.
  • wrzesień 1262 – Steffron II wraca do zdrowia i planuje atak na Emersvort opanowane przez jego dziadka, Coenradda. Wierności Steffronowi dochowuje Zakon Białej Róży, a także jego kuzyn Draufryd, który jest władcą w regionie Wiekoborza oraz rycerz Thorren, władca Niskobrzegu.
    Saldfen nie wysyła wsparcia ani Steffronowi, ani Coenraddowi.
    Królowa Calanthe ponownie popiera Steffrona i organizuje wojsko, które wkrótce ma wyruszyć do Srebrogórza, by wesprzeć go w odzyskaniu tronu.
  • lipiec 1262 – w połowie lipca udaje się stłumić zamieszki w Emersvort. Po uspokojeniu sytuacji władzę przejmuje Rada Regencyjna, na której czele stoi stary Coenradd z Vicovaro.
  • 1262 – diuk regent Kornett ignoruje żądania królowej Calanthe.
    Steffron II przybywa do Emersvort, gdzie przez większość mieszkańców witany jest z otwartymi rękami. Regent nie ustępuje i zakazuje mu wstępu na zamek, przez co w mieście dochodzi do krwawych zamieszek. Steffron zostaje ranny i jego sprzymierzeńcy eskortują go do Zarzewia w regionie Grzywy.
    Diuk regent Kornett umiera wskutek odniesionych ran zaledwie kilka dni później.
  • 1261 – Steffron II wysyła do Cintry posłańców z informacjami na temat uzurpacji tronu Srebrogórza.
    W ciągu kilku lat młody diuk zebrał dowody na to, iż jego wuj, diuk regent Kornett, pod wpływem swego ojca finansowo wspierał rewolucję w Nilfgaardzie.
    Cintryjski dwór nie zamierza wyciągać konsekwencji z domniemanego finansowania rewolucji uznając, iż nie jest to jasne działanie na szkodę królestwa. Dodatkowo, zgromadzony sąd parów uznaje dowody Steffrona za zbyt kruche.
    Korona Cintry przychyla się jednak do sprawy uzurpacji tronu Srebrogórza przez diuka regenta Kornetta. Królowa Calanthe otwarcie żąda ustąpienia regenta i przekazanie legalnej władzy Steffronowi II.
  • 1260 – Coenradd z Vicovaro próbuje umieścić w otoczeniu Steffrona II szpiegów i wywabić go z Zarzewia, ten plan się jednak nie udaje.
    Wszyscy podstawieni przez Nilfgaardczyka agenci znikają z powierzchni ziemi i nikt nie wie gdzie się podziali.
  • listopad 1257 – Steffron II wraz z siostrami zamieszkuje w rodzinnym zamku Zarzewie w regionie Grzywy. Zamierza odzyskać tron swego ojca w Emersvort i w tym celu przygotowuje siły oraz nawiązuje sojusze. Odcina również kopalnie srebra od stolicy i eksploatuje je na własną rękę.
    W Emersvort nilfgaardzcy agenci prowadzą pro-cesarską propagandę. Diuk regent Kornett nie sprzeciwia się temu, a nawet wspiera agitację.
  • 1257 – w Nilfgaardzie dochodzi do przewrotu, w wyniku którego tamtejszy cesarz zostaje zabity, a jego miejsce zajmuje Emhyr var Emreis, syn obalonego przed laty Fergusa.
    Arystokrata, który rządził cesarstwem przez 24 lata zostaje nazwany Uzurpatorem, a jego prawdziwe imię wymazane ze wszelkich możliwych dokumentów – ma bowiem zostać zapomniane na zawsze.
    Krótko po nilfgaardzkim przewrocie młody diuk Steffron zdaje sobie sprawę, że nie ma co liczyć na dobrowolne ustąpienie Kornetta z roli regenta i ucieka do Grzywy. Zabiera ze sobą swe siostry, Adalię i Felicję.
  • 1256 – srebro z kopalń jest masowo wywożone na południe. Nieliczna szlachta cintryjska żyjąca w Srebrogórzu wyraża swoje obiekcje, jednak diuk regent zapewnia, iż jest to decyzja diuka Steffrona II.
    Srebrogórski lud nie widział swego młodego diuka od ponad roku.
  • 1255 – przychodzi rok przekazania legalnej władzy dziedzicowi tronu, Steffronowi II, jednak termin zostaje odroczony przez regenta i jego doradców. Powodem odroczenia jest rzekoma niegotowość Steffrona do objęcia władzy.
    Emersvort jest przesiąknięte urzędnikami z Nilfgaardu, a każda decyzja regenta wychodzi z ust jego ojca, Coenradda. Srebrogórski lud zaczyna być poważnie zaniepokojony. Coenradd z Vicovaro trzyma Steffrona II pod kluczem na zamku Emersvort.
  • 1253 – po roku trwania regencji okazuje się, iż rzeczywistą władzę w państwie sprawuje nie regent, a Coenradd z Vicovaro – ojciec Kornetta, który zawsze miał na niego duży wpływ.
    W Srebrogórzu pojawiają się liczne osobistości z Nilfgaardu, którymi obsadzane są stanowiska urzędnicze. Dygnitarze kościelni ściągnięci przed laty z Novigradu przez diuka Emera II zostają zwolnieni, a ich majątki skonfiskowane.
  • 1252 – po abdykacji Emera II następcą tronu Srebrogórza jest jego najstarszy syn, Steffron. Ten ma jednak tylko 13 lat, więc postanawia się, iż brat Emera II, Kornett, sprawować będzie władzę w jego imieniu jako diuk regent. Regencja ma trwać do roku 1255, aż Steffron ukończy 16 lat i będzie mógł samodzielnie rządzić.
  • 1252 – diuk Emer II ogłasza, iż wyrusza w pielgrzymkę do Cintry, gdzie odda cześć nowo narodzonej wnuczce królowej Calanthe, Cirilli. Podczas pielgrzymki odwiedzi też potrzebujących i odpokutuje za grzechy.
    Przed wyruszeniem diuk abdykuje na rzecz swego najstarszego syna, Steffrona.
  • 1251 – żona diuka, Róża van Brakken, umiera wydając na świat ich czwarte dziecko. Nie jest to pierwszy przypadek, kiedy małżonka władcy Srebrogórza umiera wraz z dzieckiem przy porodzie. Zabobonni mieszkańcy zaczynają mówić o „klątwie narodzin” wśród dynastii Enillydów.
    Diuk po śmierci żony i dziecka pogrąża się w smutku oraz żałobie.
    Weselsze wieści przychodzą tego roku z Cintry: królowa Calanthe poślubiła Eista Tuirseacha, jarla ze Skellige; jej córka Pavetta wychodzi za rycerza Duny’ego z Erlenwaldu.
  • 1245 – diuk wprowadza listę nowych praw dotyczących higieny, dzięki czemu w następnych latach udaje się zapanować nad rozprzestrzenianiem się chorób wśród mieszkańców. Ulepszono pozbywanie się nieczystości z ulic, zaczęto usuwać truchła (zarówno zwierzęce, jak i ludzkie), a także zbudowano kilka łaźni, w których poddani mieli odbywać regularne kąpiele.
    Diuk zyskuje sobie przydomek „Czysty”.
  • 1240 – diuk Emer II zaprasza do stolicy delegację rycerzy Białej Róży i umacnia sojusz z zakonem. Kilka miesięcy później sprowadza też dygnitarzy kościoła Wiecznego Ognia z Novigradu, by obsadzić nimi stanowiska państwowe po spiskowcach.
    Wiara Wiecznego Ognia zostaje stopniowo rozpowszechniana w księstwie.
  • 1239 – wieści z Nilfgaardu: cesarstwo rozszerza swoje granice podbijając leżące na północy terytoria, m.in. królestwo Ebbing. W następnych latach podbija też Metinnę oraz Nazair.
  • 1236 – Emer II odsyła swego młodszego brata, Kornetta, do zamku w Grzywie. Służby diuka demaskują bowiem kolejny spisek przeciwko władzy w Srebrogórzu. Po tygodniach przesłuchań i tortur wyszło na jaw, iż grupa spiskowców chce pozbyć się Emera i usadzić na tronie właśnie Kornetta.
  • 1233 – w Nilfgaardzie odbywa się bunt. Tamtejszy cesarz, Fergus var Emreis, zostaje zamordowany i jego miejsce zajmuje pewien arystokrata.
  • 1231 – diuk wyrusza w objazd po Srebrogórzu. Towarzyszy mu małżonka Róża, która przy okazji odwiedza znaną lekarkę z Saldfenu. Małżonka diuka nie może zajść w ciążę i szuka rozwiązania.
    Podczas wędrówki diuka dochodzi do zamachu na jego życie, który szczęściem udaje się udaremnić.
    Zaraz później wybucha wojna między Cintrą a Nazairem. Emer przerywa objazd i przyłącza się do królowej Calanthe, która prowadzi wojska przeciw wrogowi. Piętnastoletnia królowa wygrywa wielką bitwę pod miastem Chociebuż i zyskuje przydomek Lwicy z Cintry.
    Emer II wraca do stolicy.
  • 1230 – Emer II okazuje się władcą sprawiedliwym i bogobojnym. Uruchamia organy ścigania i nakazuje wyzbyć się przestępczości zorganizowanej działającej w stolicy, która szybko okazuje się mieć wiele wspólnego z poszczególnymi szlachcicami z książęcego dworu.
    Tego samego roku umiera król Cintry, Dagorad. Królową zostaje jego córka, Calanthe.
  • 1229 – po śmierci Stefanii tron obejmuje jej pierworodny syn, Emer. Diuk ma 24 lata i znany jest z pobożności.
  • 1229 – diuszesa Stefania umiera wydając na świat swe czwarte dziecko, chłopczyka o imieniu Adam. Dziecko rodzi się słabe i mimo starannej opieki umiera kilka miesięcy później.
  • 1226 – ślub Emera, dziedzica tronu Srebrogórza, z Różą van Brakken – szlachcianką i krewną diuka Attre.
  • 1225 – władanie diuszesy Stefanii przez kilkanaście lat przebywa pomyślnie i kraina ostatecznie wylizuje się z ran oraz szkód spowodowanych przez dwóch poprzednich władców.
  • 1212 – władczyni Srebrogórza wynajmuje korsarzy z Verden do walki z piratami ze Skellige. Verdeńscy żeglarze okazują się dobrym wyborem i skutecznie trzymają wyspiarzy z dala od srebrogórskich ziem.
  • 1209 – w Cintrze umiera król Corbett. Jego miejsce na tronie zajmuje dwunastoletni syn, Dagorad.
  • 1208 – diuszesa kończy objazd po krainie i wraca do Emersvort. Wkrótce wybrzeża Srebrogórza stają się celem piratów ze Skellige. Klany Skelligijczyków z Hindarsfjall oraz An Craite z Ard Skellig napadają na slupy i galery handlowe, łupią także nabrzeżne osady.
    Srebrogórzanie z początku nie potrafią obronić się przed takim wrogiem.
  • 1207 – Stefania wraz z małżonkiem wyrusza w objazd po Srebrogórzu. Daje się poznać ludowi oraz odwiedza zamki swych wasali. Mieszkańcy księstwa odetchnęli z ulgą i wyrażają zadowolenie z władczyni.
  • 1205 w wieku siedemnastu lat diuszesa wydaje na świat swoje pierwsze dziecko. Dziedzic otrzymuje imię Emer.
  • 1204 diuszesa Stefania mimo młodego wieku wykazuje się mądrością niepodobną do swych dwóch poprzedników. Otacza się przyjaciółmi oraz doradcami, by z ich pomocą zrewitalizować podupadające księstwo. Zaczynają się masowe odbudowy struktur państwa, a także rozrost stolicy.
  • 1203 – tron Srebrogórza obejmuje piętnastoletnia córka Steffrona, Stefania. Wedle lokalnego prawa jej małżonek nie może samodzielnie sprawować władzy – leży ona całkowicie w rękach diuszesy – a tytuł Coenradda jako diuka jest jedynie symboliczny.
    Ludność księstwa obawia się kolejnych nieudolnych rządów.
  • 1203 – diuk Steffron oszalał do tego stopnia, iż zażywa kąpieli siedem razy dziennie twierdząc, iż na jego ciele zdrajcy hodują pasożyty. Nakazuje powiesić połowę załogi stacjonującej na zamku Emersvort, do egzekucji jednak nie dochodzi, bowiem władca księstwa zostaje zasztyletowany podczas jednej z kąpieli. Sprawcy nie odnaleziono.
    W dniu śmierci diuk Steffron I Szarpnięty miał 36 lat.
  • 1202 – po zakończeniu wojny domowej przed ołtarzem w kaplicy na zamku Emersvort staje córka diuka Steffrona, Stefania, oraz Coenradd z Vicovaro. Na uroczystości pojawia się liczna grupa możnych z krain Nilfgaardu.
  • 1201 – w księstwie pojawia się marszałek Cintry, Raedrik. Przyprowadza ze sobą liczny zastęp cintryjskich żołnierzy i podejmuje interwencję w wojnie domowej przeciwko buntownikom z Zakonu Białej Róży. W dziesięć miesięcy udaje mu się zdławić rebeliantów, po czym wraca do Cintry.
  • 1200 – Srebrogórze wita XIII wiek smutkiem i rozpaczą. Wojna domowa nie ustaje, a zapijaczony diuk Steffron popada w kompletne szaleństwo. Wprowadza szereg absurdalnych praw, obawia się o własne życie twierdząc, że prześladują go demony.
    Do stolicy wezwany zostaje wiedźmin, aby zbadać sprawę. Wiezdźmin nie doszukuje się żadnych problemów, które mógłby rozwiązać i proponuje diukowi leczenie u znachora bądź czarodzieja. Steffron każe rozerwać go końmi na Placu Wolności w Emersvort.
    Pod koniec roku dochodzi do zaręczyn córki diuka, Stefanii, z vicovarskim szlachcicem, Coenraddem.
  • 1199Bitwa pod Brzeziną. Diuk kończy swą kampanię i wraca do Emersvort, jednak wojna domowa nadal trwa.
    W zamian za finansową pomoc w wojnie, diuk Steffron przyznał władcy Saldfenu tytuł baroneta.
  • 1198 – rządy króla Corbetta pogrążają Cintrę w chaosie i bezprawiu. Podobnie sprawa ma się w Srebrogórzu, gdzie diuk Steffron jest jeszcze gorszym władcą.
    W połowie roku w Srebrogórzu rozpoczyna się wojna domowa. Wszczyna ją komtur Zakonu Białej Róży, hrabia Löhnen.
  • 1197 – umiera czwarty król Cintry, Coram II. Korona przypada jego synowi, Corbettowi.
  • 1193 – diuszesa Gwenyth po raz drugi zachodzi w ciążę, jednak po czterech miesiącach dochodzi do poronienia. Gwenyth umiera tego samego roku z wycieńczenia połogiem i uszkodzeń ciała spowodowanych poronieniem.
  • 1191 – kraina znów pogrążona jest w niestabilności, a diuk okazuje się być nie tylko nieudolny i leniwy, lecz także obłąkany. Aby przyćmić jego wybryki, rada próbuje udobruchać lud organizując turnieje i zabawy.
  • 1188 – nowy diuk nosi wszelkie znamiona nieudolności podobnej do tej, którą cechował się jego ojciec. Steffron woli wino oraz uczty nad rządzenie. Sprawami codziennymi zajmuje się powołana w potrzebie rada książęca i starsza siostra diuka, Aela.
  • 1187 – syn Klemensa, Steffron, koronowany jest na diuka Srebrogórza. Mieszkańcy obawiają się nowego władcy, jako iż istnieje podejrzenie, że jest on niegodny tronu. Wciąż krążą plotki o kazirodczych relacjach jego ojca z własną siostrą i wielu uważa, iż Steffron jest plugawym wynikiem tego grzechu.
    Tego samego roku diuk bierze ślub z córką księcia Attre, Gwenyth. Wkrótce dziewczyna zachodzi w ciążę i 9 miesięcy później rodzi bliźniaczki – Kornela i Stefanię. Chłopczyk umiera kilka tygodni później.
  • 1187 – chaos w Srebrogórzu znacznie się pogłębia. Bogactwo księstwa jest rozkradane, w stolicy rządzą bandyci i oportuniści, a wasale ignorują swego diuka i prowadzą między sobą krwawe walki i spory. Aela, córka diuka, wyrusza do Cintry i informuje króla Corama o sytuacji.
    Do Srebrogórza na rozkaz króla przybywa marszałek Cintry i siłą zaprowadza porządek w księstwie. Szlachta rozkradająca majątek diuka zostaje spalona na stosach, a sam diuk pozbawiony tytułu i wywieziony do Cintry, gdzie ma dokonać żywota w zimnym lochu.
    Fatalne rządy Klemensa dobiegają końca.
  • 1186 – w ciągu dwóch lat nieudolnych rządów diuka Klemensa w Srebrogórzu wyrasta korupcja i chaos.
    Rycerz Dondry z Niskobrzegu buntuje się przeciw diukowi i organizuje powstanie. Dochodzi do wielu starć, jednak buntownicy zostają zdławieni przez dziewiętnastoletniego Steffrona, dziedzica tronu Srebrogórza.
  • 1184 – na diuka Srebrogórza koronowany zostaje Klemens, który choć ma już niemal 50 lat i dwoje dzieci z Elizą Verdeńską, znany jest powszechnie z pijaństwa i rozpusty, a w dodatku ciążą na nim oskarżenia o kazirodztwo.
    Srebrogórze wstrzymuje oddech i słusznie obawia się rządów Klemensa.
  • 1184 – epidemia potów dobiega końca, jednak nie oszczędza ani plebsu, ani szlachty. Ludność Srebrogórza zostaje zdziesiątkowana. Na poty umiera także diuk Feliks, nazwany przed śmiercią „Budowniczym”. Miał 68 lat, a księstwem rządził 24.
  • 1182 – Srebrogórze nachodzi epidemia potów. Na chorobę umierają setki mieszkańców, w tym także dziedzic tronu, Kornett.
  • 1176 –  w całej stolicy roznosi się plotka o rzekomym kazirodczym romansie młodszego syna diuka Feliksa, Klemensa, i młodej Lukrecji. Wskutek plotki żona Klemensa, Eliza z Verden, przeżywa ciężkie chwile.
    Kapłani Wiecznego Ognia grzmią, iż na Srebrogórze spadnie kara boska za grzechy popełnione przez dzieci diuka.
  • 1174 – diuk Feliks funduje utworzenie szpitala w Emersvort. Budowa placówki zostaje ukończona ponad rok później.
  • 1171 – klasztor Melitele p.w. Objawienia Wszechmatki Brzeskiej w Emersvort zostaje ukończony i staje się siedzibą Sióstr Powierniczek.
    Tego samego roku Srebrogórze zawiera długotrwałe umowy handlowe z królestwem Verden.
  •  1170 – diuk Feliks rozpoczyna ponowne rozmowy z Zakonem Białej Róży. Osiągnięte zostaje porozumienie nazwane Paktem Srebrnych Róż. Diuk nadaje rycerzom kawałek ziemi na granicy Grzywy i Wiekoborza, gdzie znajduje się niewielki zamek i kilka wsi. Nowe ziemie zakonu stanowią swoistą enklawę, a rycerze poprzysięgają w zamian chronić królewskich kopalń srebra.
  • 1166 – diuk Feliks odwołuje podniesione przed sześciu laty podatki, nie likwiduje jednak opłat celnych, a jedynie je obniża.
    Zawiera umowę z królem Coramem i rozpoczyna w Emersvort budowę mennicy. Budowa zakończona zostaje rok później.
    Do godła Srebrogórza wpisane zostają złote lwy króla Corama. Akt ten jest wyrazem poddania i miłości wobec cintryjskiej korony, która do swego godła wprowadziła je kilka miesięcy wcześniej.
  • 1165 – wyprawa karna powraca z Mag Turga. Okazuje się ona dochodowym triumfem – rycerze przywożą ze sobą liczne złupione bogactwa, których większość ofiarowana jest diukowi. Na wyprawie ginie jednak rycerz Valmar, przywódca załogi. Atak na kraj wroga przynosi rezultaty i ataki na kopalnie ustają.
    W tym samym roku umiera król Cintry, Correl. Jego miejsce zajmuje pierworodny syn, Coram.
  • 1163 – budowa stoczni dobiega końca, a diuk Feliks wyrusza w objazd po krainie, aby dać się lepiej poznać swym poddanym i załagodzić nastroje wśród ludu wzburzone po podniesieniu podatków. Objazd trwa rok i okazuje się wielkim sukcesem. Podczas wizyt na zamkach rycerskich diuk przekonuje część swych wasali do wzięcia udziału w wyprawach karnych na ziemie Mag Turga, aby stłamsić nasilające się ataki na kopalnie w Grzywie. Pierwsza wyprawa rozpoczyna się jeszcze tego samego roku i przewodzi jej Valmar z Domu Księżyca, sławny rycerz z Oedrheny.
  • 1161 – pieniądze z zawyżonych podatków wykorzystane są do budowy stoczni, w której produkowane mają być srebrogórskie okręty. Do tej pory księstwo kupowało flotę od Cidaris oraz Nilfgaardu.
  • czerwiec 1160 – W kaplicy zamkowej na diuka koronowany jest pierworodny syn Emera, Feliks.
    Diuk Feliks rozpoczyna swe rządy twardą ręką. Podnosi podatki kupcom i nakłada je na kościoły, a także nakazuje pobór wysokich opłat celnych. Ucisk podatkowy argumentuje koniecznością obrony przed piratami i bandytami z sąsiednich państw. Ludność podchodzi do tego nieufnie i niechętnie, lecz ostatecznie obywa się bez buntów i strajków.
  • maj 1160 – Emer Bezbrody umiera w swoim fotelu na zamku Emersvort. Pierwszy diuk Srebrogórza i założyciel dynastii Enillydów żył 74 lata.
  • 1159 – kupcy osiadli w Emersvort próbują rozpocząć handel z wyspiarzami ze Skellige. Pomoc oferuje im stary i umierający diuk Emer, który oddaje do ich dyspozycji 3 duże galery handlowe.
    Statki zostają jednak zaatakowane przez skelligijskich piratów, gdy tylko wpływają na wody Archipelagu. Jednemu okrętowi udaje się zbiec i wrócić do Srebrogórza, jednak pozostałe dwa zostają złupione.
  • 1157 – stary diuk Emer próbuje nawiązać sojusz z Zakonem Białej Róży. Rycerze zakonu znani są ze swych nieustraszonych wojowników na całym kontynencie. Diuk pragnie wykorzystać pomoc zakonu do ochrony kopalń srebra w Grzywie, które nieustannie napadane są przez rozbójników z Nazairu i krain Mag Turga.
    Diuk i zakon nie dochodzą jednak do żadnego porozumienia.
  • 1152 – stan zdrowia diuka Emera ulega znacznemu pogorszeniu. Do Srebrogórza wraca jego dziedzic, Feliks.
  • 1150 – wojna w Saldfenie dobiega końca. Dotychczasowy pan regionu, rycerz Pryn, wychodzi ze starcia zwycięsko i utrzymuje władanie.
  • 1149 – w regionie Saldfenu wybucha lokalna wojna między władcą majątku a pretendentem na jego miejsce.
    W lipcu tego roku dochodzi do wielkiego zawalenia budowanej na zamku w Emersvort sali tronowej i ginie kilkudziesięciu robotników. Wina leży po stronie głównego architekta, który zostaje wpędzony do lochu, a krótko potem powieszony.
  • 1148 – ślub Feliksa, syna diuka Emera, ze Stefanią z Cintry, krewniaczką króla Correla. Uroczystość ma miejsce w Cintrze i zjeżdżają się na nią znane osobistości z połowy kontynentu.
    Pod koniec roku Emer oznajmia początek książęcego rodu, nadając mu nazwę Enillyd. Słowo to w starszej mowie oznacza „odkrywcę” lub „kogoś, dla kogo los jest niezwykle łaskawy”.
  • 1147 – Emersvort zyskuje status miasta i ogłoszone zostaje oficjalną stolicą księstwa Srebrogórza.
  • 1146 – trwający półtora roku objazd diuka po Srebrogórzu dobiega końca i Emer wraca do krainy bogaty w nowe doświadczenia, a jego więzi z poddanymi znacznie się umacniają.
    Miasteczko wyrastające u stóp jego siedziby zamkowej osiąga już wtedy imponujące rozmiary. Ówczesna nazwa osady przechrzczona zostaje na Emersvort.
  • 1144 – zamek z czerwonej cegły, którego budowę rozpoczęto w 1132 staje się już pokaźną twierdzą i mieści kompleks wielu budowli. Rozpoczynają się dalsze prace nad wielką salą tronową.
    Diuk Emer Bezbrody rozpoczyna w tym czasie objazd po całej krainie. Rozmawia z poddanymi i poznaje ich potrzeby. Odwiedza również włości swych wasali w każdym z regionów. W objeździe towarzyszy mu żona, Felicja, a także wielka świta zbrojnych, giermków, trubadurów, kupców i kurtyzan.
  • 1138 – za nadzwyczajne zasługi dla narodu i w ramach uznania dla zaradnego rycerza, król Correl nadaje Emerowi Bezbrodemu lenno w postaci całego Srebrogórza. Utworzone zostaje księstwo Srebrogórza, a Emer zyskuje tytuł diuka. Tytuł ten ma być dziedziczony przez jego potomków po wsze czasy.
    Wedle umowy Srebrogórze zobowiązuje się nieść Cintrze pomoc zbrojną lub finansową w razie potrzeby, a także oddawać jej trybut w wysokości jednej szóstej kruszcu wydobytego w kopalniach srebra.
  • wrzesień 1137 – oblężenie zamku w Attre dobiega końca dopiero po półtora roku. Przyciśnięci głodem buntownicy składają broń i uwalniają diuka, prosząc przy tym o łaskę.
    Emer Bezbrody nakazuje wyrżnąć ich w pień, a następnie wraca do Cintry, by złożyć raport z wyprawy królowi Correlowi.
  • 1136 – w księstwie Attre dochodzi do przewrotu. Tamtejszy diuk zostaje pojmany przez rycerzy rozbójników i przetrzymywany jest w swym zamku jako zakładnik.
    Król Correl wysła do Attre Emera Bezbrodego z zadaniem uwolnienia diuka i rozbicia buntowników. Emer wykonuje rozkaz, przybywa do Attre i zaczyna oblegać zinfiltrowany zamek.
  • 1134 – król Correl wzywa na swój dwór pierworodnego syna Emera, Feliksa, i mianuje go kasztelanem na zamku w stolicy. Między królem Correlem a Feliksem nawiązuje się przyjaźń, w wyniku której monarcha ofiaruje młodzieńcowi rękę swej bliskiej krewniaczki, Stefanii.
  • 1132 – Emer nakazuje wyburzyć zamek w Brzegówku i na jego miejsce wybudować nową, wspaniałą cytadelę z czerwonej cegły. Materiały dowożone są z Wiekoborza i Saldfenu, a wokół budowy zaczyna też rozrastać się osada Brzegówek Górny, z uwagi na masowy napływ ludności z całej Cintry i okolic.
  • 1130 – po wygraniu wojny domowej Emer Bezbrody przenosi swą siedzibę do zamku w Brzegówku, w Złotospadach.
    Rodowy zamek Emera w Grzywie ma być tymczasową siedzibą jego następcy.
  • 1124 – Emer Bezbrody przejmuje długi Jazgora i odkupuje od krasnoludzkiego banku wszystkie zagarnięte przez nich włości w Złotospadach. Nie ma jednak najmniejszego zamiaru zwracać ich Jazgorowi. Emer Bezbrody staje się seniorem całego pasa północnej części Srebrogórza, od zachodu do wschodu.
    Rycerski ród Dzików zmuszony jest do opuszczenia Złotospadów. Dzikowie udają się gdzieś na południe i wkrótce słuch o nich ginie.
  • 1123 – Jazgor Dzik, rycerz i pan Złotospadów zaczyna popadać w długi u krasnoludzkich bankierów. Powoli spłaca długi nieruchomościami, oddając krasnoludom najpierw wieś Polną, następnie wioskę Studnicę, a w końcu też swój własny drewniano-kamienny zamek w Brzegówku.
    Jazgor Dzik prosi o pomoc Emera Bezbrodego, w obawie przed złością króla Correla.
  • 1121 – na mocy umowy zawartej przez króla Correla i Emera Bezbrodego, wydobywany w Grzywie kruszec będzie trafiał do królewskiego skarbca. Emer może zachować jedną dwudziestą rocznego zysku. Umowę zawarto na czas nieokreślony i jej ustalenia mają przechodzić na ich dziedziców.
  • 1120 – dzięki pozyskiwanemu przez rok kruszcowi srebra Emer Bezbrody diametralnie zwiększa swoje bogactwo i znacznie wyróżnia się wśród pozostałych rycerzy Srebrogórza, którzy zaczynają patrzeć na niego z zazdrością.
    Tego samego roku umiera Cerbin, pierwszy król Cintry. Tron przejmuje po nim Correl.
  • 1119 – rycerz Emer zwany Bezbrodym odkrywa w zarządzanym przez siebie regionie Grzywy kolejne złoża srebra. Umierający król Cerbin nakazuje rycerzowi zbudowanie nowych kopalń. W zamian za to, oferuje mu prawo do zachowania wydobytego kruszcu przez pierwsze 12 miesięcy. Po upływie tego czasu umowa ma być renegocjowana z większą korzyścią dla samego tronu.
    Emer ściąga z Novigradu mistrza inżyniera Andreasa, dzięki któremu powstają dwie wielkie kopalnie srebra.
  • 1117 – stan zdrowia starego króla Cerbina ulega znacznemu pogorszeniu. Większość swych dni spędza przykuty do łoża, a sprawami królestwa zajmują się jego żona i pierworodny syn, Correl.
  • 1109 – rozwój królestwa Cintry nabiera tempa. W Attre i Srebrogórzu pojawia się co raz więcej ludzi, elfy przestają być dla kolonistów problemem, jednak ludzie zaczynają prowadzić walki i spory między sobą.
    Król Cerbin decyduje się na utworzenie podległego księstwa Attre, które będzie jego państwem lennym. Srebrogórze natomiast podzielone zostaje na sześć regionów (Złotospady, Grzywa, Niskobrzeg, Saldfen, Wiekoborze oraz Rhena), którymi w imieniu króla zarządzać mają wybrani przez niego rycerze.
  • 1106 – złoże eksploatowanego przez ludzi Cerbina srebra w Srebrogórzu zostaje wyczerpane. Kruszec pozyskiwano przez 26 lat z wielkim trudem, jako iż kopalnia nieustannie nękana była przez pozostałe w krainie elfy Aen Seidhe.
  • 1081 – Cerbin bierze ślub z Beccą z Nazairu. Cintra staje się pełnoprawnym i niepodległym królestwem. Wkrótce potem Becca daje królowi syna – Correla.
  • 1080 – koloniści odnajdują złoże srebra u stóp górskiego masywu w północno-zachodniej części nowo osiadłej krainy. Góry nazwane są Srebrnymi, a kraina otrzymuje nazwę Srebrogórze. Cerbin rozpoczyna wydobycie srebra i znacznie zwiększa swoje bogactwo, dzięki czemu skupia się na rozbudowie miasta w Cintrze.
    Wkrótce Cerbin ogłasza się królem i zakłada dynastię Cerbinów.
  • 1079 – Cerbin wypędza większość tubylczych elfów oraz całkowicie pozbywa się dzikich klanów ludzi z terenów leżących na południe od Cintry i zakłada tam dla swych poddanych pierwsze osady.
  • ok. 1070Podboje Cerbina. Ludzie Kruka osiedlają się w Cintrze i zdobywają pobliskie tereny.